Να λοιπόν που υπάρχει και μια χρήσιμη πλευρά σε όλο αυτό.
Να μην μπορεί να κρυφτεί -ακόμα και με φόντο το καραγκιοζοβίζιον- ο απόπατος στον οποίο ανήκει πολιτικά, ιδεολογικά και κοινωνικά εκείνο το είδος που ενοχλείται από τα χασμουρητά της Σάττι, αλλά δεν ενοχλείται από τις δολοφονίες ακόμα και βρεφών σε θερμοκοιτίδες στην Παλαιστίνη.
Λίγες ώρες πριν την διεξαγωγή του τελικού του διαγωνισμού της Eurovision, η συμμετοχή του Ισραήλ συγκαταλέγεται στα μεγάλα φαβορί για την νίκη. Στις διαμαρτυρίες που εξέφραζαν για μήνες οι φίλοι της Eurovision, η διοργανώτρια αρχή απαντούσε ότι δεν μπορεί να αποκλείσει το Ισραήλ από τον διαγωνισμό γιατί το περιεχόμενό του είναι μουσικό και δεν επιτρέπονται οι πολιτικές θέσεις. Η όλη εξέλιξη του διαγωνισμού, όμως, αυτή την εβδομάδα – μπροστά και πίσω από τις κάμερες- είναι μόνο πολιτική. Για την ακρίβεια, είναι βαθιά προπαγανδιστική. Με τον ίδιο τρόπο που η παλαιστινιακή πλευρά και οι φιλοπαλαιστινιακές φωνές φιμώνονται σε όλες τις διεθνείς εκδηλώσεις, τα διεθνή fora, τους διεθνείς οργανισμούς και – κυρίως – τα μέσα ενημέρωσης σε όλον τον κόσμο, φιμώνονται και στην Eurovision.
Και στο Κολούμπια, και στο Γέιλ, και στην Οξφόρδη, και στο Κέμπριτζ, και στην Γάνδη και στο Άμστερνταμ και σε όλα τα “διάσημα ” και πανάκριβα Πανεπιστήμια του εξωτερικού…
Ούτε ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος δεν θα μπορούσε να σκαρφιστεί τέτοια «τρολιά» για τους εγχώριους συστημικούς θιασώτες/ υπέρμαχους της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, προς όλους αυτούς δηλαδή που, χρόνια τώρα, παρουσίαζαν τα ελληνικά πανεπιστήμια σαν άντρα «ανομίας» και «αντιδημοκρατικότητας» και υποστήριζαν ότι η ίδρυση παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων, διεθνούς κύρους, στην χώρα μας θα έβαζε τέλος στις καταλήψεις, και στην, κατ’ αυτούς, «παραβατικότητα» στα ελληνικά ΑΕΙ..
