Είναι σημαντικό κατά τη γνώμη μου να ξεχωρίσουμε ορισμένες διαφορές, που αφορούν το κυπριακό, και προκύπτουν ως αποτέλεσμα κατά την κρίση μου, των αλλαγών στο διεθνές ισοζύγιο δυνάμεων. Γιατί το κυπριακό είναι ένα διεθνές και περιφερειακό πρόβλημα, με ιδιαίτερα, φυσικά, τοπικά χαρακτηριστικά. Ακριβώς αυτός ο τριπλός χαρακτήρας του κυπριακού συνθέτει και την πολυπλοκότητα του.
Σήμερα δεν γιορτάζει προσωπικά καμία μητέρα, σήμερα γιορτάζει η Μητρότητα. Υπάρχουν πολλά είδη Μητρότητας, υπάρχουν οι μανάδες που γεννάνε και αναθρέφουν. Υπάρχουν οι μανάδες που αναθρέφουν δίχως να έχουν γεννήσει. Υπάρχουν οι γιαγιάδες που γίνονται μανάδες. Υπάρχουν οι μανάδες των ιδρυμάτων, που μέσα στην αγκαλιά τους θεραπεύουν τους πόνους και τις πληγές που χάραξαν άλλοι. Από όλες αυτές, ας μιλήσουμε αυτή τη φορά για εκείνη τη μάνα που παλεύει με την αναπηρία του παιδιού της. Αυτή η «Γιορτή της Μητέρας» ας αποκτήσει, επιτέλους, μια πραγματική-κοινωνική αξία δίνοντάς μας την ευκαιρία να στρέψουμε το βλέμμα μας στις μητέρες «ειδικών ικανοτήτων», τόσο «ειδικών» όσο είναι και οι ικανότητες των παιδιών τους.
Τελειώσαν οι γιορτές, και μαζί μ' αυτές κι όλες οι ενοχές που ελλοχεύουν στις προγραμματισμένες φιλανθρωπίες και στις γκουρμεδιές της χοληστερίνης. Και στην προσγείωση στην πραγματικότητα να τη που πετιέται μια φριχτή ατζέντα γεγονότων, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικών, από τις εκλογές ως τους πολέμους κι από τις σφαγές ως τα εμπάργκο, παραμένοντας όμως ατζέντα υπό χυδαία αίρεση.
