Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας 1930-1940 την κεντρική θέση στην πολιτική ζωή της Γαλλίας την κατείχε ο αγώνας εναντίον του φασισμού.
Αναζητώντας διέξοδο από την οικονομική κρίση και τρέμοντας μπροστά στην οξυνόμενη ταξική πάλη, το γαλλικό μεγάλο κεφάλαιο παραδειγματίστηκε από την ιταλική και τη γερμανική αστική τάξη και άρχισε να προσανατολίζεται ολοένα και πιο πολύ προς το φασισμό.
Οι επίσημες εκθέσεις της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας τον Δεκέμβρη του ’44 είναι αποκαλυπτικές για την καταστροφική μανία των Βρετανών στρατιωτών στην Ακρόπολη, την ίδια στιγμή που σημάδευαν τον λαό της Αθήνας, τους ΕΑΜιτες και ΕΛΑΣίτες που μάχονταν με λιανοντούφεκα ενάντια στη νέα συμμαχική σκλαβιά.
Από τις αρχές του Φθινοπώρου του ’43 έχει αρχίσει η συστηματική προσπάθεια των Γερμανών και των γερμανοτσολιάδων του Ράλλη να ελέγξουν τις συνοικίες της Αθήνας, να φρενάρουν και να εξοντώσουν τις δυνάμεις του ΕΑΜ που αρχίζει να γιγαντώνεται και να οργανώνει την αντίσταση του λαού της πρωτεύουσας.
Πριν ακόμα ξημερώσει η Τρίτη, 30 Νοέμβρη του 1943, τα Τάγματα Ασφαλείας, με τις πλάτες των γερμανοφασιστών κατακτητών κάνουν έφοδο στα νοσοκομεία της Αθήνας. Οι ταγματασφαλίτες έχουν έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο, τους ανάπηρους του ελληνοϊταλικού πολέμου γιατί ήταν η πρωτοπορία της μεγάλης ΕΑΜικής αντίστασης, οι μπροστάρηδες σε κάθε κινητοποίηση, διεκδίκηση και αγώνα του λαού της Αθήνας.
