Menu
Πάνω από 8 εκ. άνθρωποι κινδυνεύουν από λιμό στην Υεμένη!

Πάνω από 8 εκ. άνθρωποι κινδυνεύουν…

Οι αντιμαχόμενες πλευρές ...

ΕΔΑΔ: Αναποτελεσματική η επιτροπή ακίνητης ιδιοκτησίας στα κατεχόμενα

ΕΔΑΔ: Αναποτελεσματική η επιτροπή α…

• Στην υπόθεση Ανδριανής ...

Νίκος Σταυρίδης: «Ααάχου και δεν με νοιάζει!»

Νίκος Σταυρίδης: «Ααάχου και δεν με…

* Τριάντα χρόνια από το θ...

Χαμένο από χέρι -δυστυχώς- το παιγνίδι για τους πολιτικούς!

Χαμένο από χέρι -δυστυχώς- το παιγν…

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρ...

Ηθελημένα συνένοχη στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των προσφύγων η Ευρώπη

Ηθελημένα συνένοχη στην καταπάτηση …

* Σοβαρότατες κατηγορίες ...

Ελλάδα: Η αλήθεια για τους Πλειστηριασμούς...

Ελλάδα: Η αλήθεια για τους Πλειστη…

Γράφει: Νίκος Μπογιόπου...

Το Ιράν τηρεί απαρέγκλιτα τη συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα

Το Ιράν τηρεί απαρέγκλιτα τη συμφων…

* Κατηγορηματική αναφορά ...

Μόνη βιώσιμη λύση, στην ισραηλινοπαλαιστινιακή διένεξη, τα 2 κράτη

Μόνη βιώσιμη λύση, στην ισραηλινοπα…

* Αυτό είπαν οι 28 της ΕΕ...

Prev Next

Η δολοφονία, το «ασύντακτο πλήθος» κι o Δεκέμβρης του 2008...

Γράφει: Θανάσης Αλεξίου*

Πριν εννιά χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου 2008, δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής ο έφηβος Αλέξης Γρηγορόπουλος, ενώ ζούσε, χαμογελούσε, αμφισβητούσε, ονειρευόταν. Σαφώς και οι ευθύνες της δολοφονίας εξατομικεύονται (υπάρχει φυσικός αυτουργός) αλλά επειδή αυτό έχει ξαναγίνει, έχει περισσότερη σημασία να δούμε την υποκουλτούρα (αξιακή και κοινωνική), την κοινωνικοποίηση των  αστυνομικών που φτάνουν να βλέπουν ως αντίπαλο, ως εχθρό, έναν έφηβο. Νομίζω πως η γνωστή παρέμβαση του Μάνου Χατζηδάκη για τη δολοφονία του επίσης 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά, πάλι από αστυνομικό, το 1986, παρόλο που απολιτικοποιεί το θέμα, το θέτει στις σωστές του διαστάσεις. Σε κάθε περίπτωση οι κοινωνίες χρειάζονται τις ετεροτοπίες της αμφισβήτησης, του αντικονφορμισμού, της  διακωμώδησης της εξουσίας κ.λπ. «για μην γεράσουν» πριν την ώρα τους.

Ιστορικά όμως, η κρατική καταστολή, έχει ταξικό πρόσημο, καθώς χρησιμοποιείται πρωτίστως για την καταστολή των εργατικών αγώνων. Επίσης ως παράγωγο της ταξικής κυριαρχίας θα πρέπει να εννοηθεί και η εγκληματικοποίηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων  (class Justice/ταξική δικαιοσύνη). Με αυτή την έννοια θα έλεγα πως η δολοφονία του Γρηγορόπουλου είναι περισσότερο, όπως το θέτει ο Μ. Φουκώ,  παράγωγο της εξουσίας και των πρακτικών της, παρά της ταξικής κοινωνίας.

Επομένως, συντρέχουν πολλοί λόγοι να διατηρήσουμε ως κοινωνία στη συλλογική μας  μνήμη, το «συμβάν», εδώ την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πριν 9 εννιά χρόνια και να διαδηλώσουμε, υπενθυμίζοντας όλα τα παραπάνω.

Read more...

Ο φανατισμός είναι νέα ιδεολογία;

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Σύμφωνα με τα λεξικά, φανατισμός είναι η προσήλωση σε κάτι με υπέρμετρο ζήλο και μίσος προς ό,τι αντίθετο.

Εάν τον αναγάγουμε σε επίπεδο πολιτικής καταλήγουμε μοιραία στην εργαλοποίηση των θεσμών και στον υποβιβασμό της πολιτικής διαβούλευσης και στην αντιπαράθεση που καταλήγει στον περιπαικτικό σχήμα «φύγε εσύ, να έρθω εγώ – το κόμμα μου».

Είναι γεγονός ότι μια σειρά χώρες μεταξύ των οποίων και η δική μας πατρίδα φέρει βαθιές πληγές από τέτοιου είδους αντιλήψεις και πρακτικές των τζακιών, πελατειακού κράτους, κομματικών στρατών, προσωπολατρίες που αντί να είναι η αντιστροφή των κρίσεων και της απονομιμοποίησης που βιώνουμε σε πάρα πολλούς τομείς, εξακολουθούμε να συντηρούμε τις κρίσεις.

Όλοι οι πολιτικοί και παράγοντες εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται πως κοινός παρονομαστής της νομιμοποίησης όλων των πολιτευμάτων είναι οι δημοκρατικές μορφές άσκησης της εξουσίας πέραν της τυπικής νομιμότητας.

Read more...

Erdogangeli, που λεν και στο χωριό μου...

Γράφει: Α. Θρακιώτης*

Παρακολούθησα με θαυμασμό και απορία τα προεόρτια της επίσκεψης Ερντογάν -και δεν αναφέρομαι μόνο στη συνέντευξη στον Παπαχελά- καθώς και όσα έχουν διαδραματιστεί μέχρι αυτή τη στιγμή κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα. Όπως επίσης παρακολουθώ και την κατάσταση στη Θράκη παραμονές της έλευσης του Προέδρου της Τουρκίας στην περιοχή. Ένα σχόλιο ταιριάζει μόνο στην κατάσταση: άλλα αντ’ άλλα, της Παρασκευής το γάλα, όπως συνηθίζει να λέει και η γυναίκα μου.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, μήπως και βγει κάποιο νόημα.

Ο Ερντογάν είναι πρόεδρος της Δημοκρατίας σύμμαχης χώρας, με την οποία η Ελλάδα συμμετέχει σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Στις δε ασκήσεις του ΝΑΤΟ τα ελληνικά στρατεύματα συμπράττουν και δρουν από κοινού με τα τουρκικά απέναντι στον κοινό «αόρατο» εχθρό.

Ο Ερντογάν είναι πρόεδρος της Τουρκίας, της οποίας η μεγαλοαστική τάξη συμπράττει με τους Έλληνες καπιταλιστές, χωρίς εθνικισμούς και συναισθηματισμούς (βλέπε για παράδειγμα S.A. Carrefour Μαρινόπουλος, ή τη συνεργασία των Ελλήνων εφοπλιστών με τα τούρκικα ναυπηγεία, και πολλά άλλα).

Read more...
Subscribe to this RSS feed