• Ο Μίκης Θεοδωράκης αφηγείται πώς ένωσε την ποίηση του Πάμπλου Νερούδα με τη μουσική του, στο Κάντο Χενεράλ

Κραυγή ελευθερίας και έργο σύμβολο των αγωνιζόμενων λαών, το Κάντο Χενεράλ πρωτοήχησε μέσα στο σκοτάδι της χουντικής νύχτας, ένωσε την ποίηση του Πάμπλο Νερούδα με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και όπως ο συνθέτης έχει πει «το έργο εκφράζει τη δίψα των λαών για Ελευθερία και πάνω απ’ όλα αυτών που στενάζουν κάτω από την μπότα των κάθε λογής δικτατόρων».

Είναι η γνωστότερη συλλογή ποιημάτων ενός εκ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων που γέννησε η Λατινική Αμερική τον 20ό αιώνα -του Χιλιανού Πάμπλο Νερούδα- και αποτελεί εμβληματική ποιητική απόδοση της σύγχρονης πολιτικής Ιστορίας της ηπείρου. Μέσα από ένα μαρξιστικό -και ταυτόχρονα ουμανιστικό- πρίσμα, ο Νερούδα σκιαγραφεί τον αγώνα της Νότιας Αμερικής για ανεξαρτησία από τα δεσμά της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.

• «Ο καπιταλισμός δημιούργησε μια νέα δυστυχία σ' όλο τον κόσμο!»

της Σεμίνας Διγενή*

Η Ζάτουνα, η Ικαρία, οι φυλακές Αβέρωφ, το στρατόπεδο Ωρωπού, η ταράτσα της Μπουμπουλίνας, το κολαστήριο της Μακρονήσου και όλοι εμείς αποχαιρετούμε τον Μίκη Θεοδωράκη, τον τελευταίο αθάνατο Ελληνα.

Την Πέμπτη μάζεψε τα μεγάλα φτερά του και ανελήφθη.

Ενα χρόνο πριν, με επιστολή του στον Δημήτρη Κουτσούμπα, έγραφε:

Με ανάρτησή του στο Facebook, ο γιος του Μίκη Θεοδωράκη, Γιώργος, παρεμβαίνει στην υπόθεση της ταφής του πατέρα του, η οποία έχει εξελιχθεί σε θρίλερ.

Συγκεκριμένα απευθυνόμενος στην αδελφή του Μαργαρίτα, ο Γιώργος Θεοδωράκης γράφει:

• Από τον δημοσιογράφο Νίκο Μπογιόπουλο στον Realfm

“Ο Θεοδωράκης ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των αθάνατων που άφησε στην αιωνιότητα ένα έργο που κανένας μα κανένας δεν μπορεί να το “κοντύνει”, κανένας μα κανένας δεν μπορεί να βρει ούτε ένα “φάλτσο”, κανένας μα κανένας δεν μπορεί να το “μικρύνει”, ούτε ακόμα και ο ίδιος. Αυτό το σπάνιο επίτευγμα δεν θα μπορούσε να γεννηθεί αν η μουσική του Θεοδωράκη δεν ήταν συνώνυμη με την εξιστόρηση της ίδιας της ζωής του ελληνικού λαού. Γιατί ο Θεοδωράκης τραγούδησε για όλους. Τραγούδησε και για τον Μπελογιάννη αλλά και γι’ αυτούς που δολοφόνησαν τον Μπελογιάννη. Τραγούδησε για τον Λαμπράκη αλλά και για αυτούς που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη. Τραγούδησε για τον Τάσο Τούση αλλά και γι’ αυτούς που σκότωσαν τον Τάσο Τούση, που δολοφόνησαν τον Ελή, που εκτέλεσαν τον πιο ωραίο ανθό της “Ρωμιοσύνης”, που έστησαν το θυσιαστήριο της Καισαριανής, που μάτωσαν την Κοκκινιά, την Καλογρέζα, τον Χορτιάτη, το Δίστομο, που ρήμαξαν τη Δραπετσώνα.