Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Είμαστε μάρτυρες των τεράστιων περικυκλώσεων και καταστροφών που δέχεται η Γη μας εξαιτίας των ακραίων καιρικών φαινομένων από καύσωνες, πυρκαγιές, φυσικές καταστροφές, τυφώνες, πλημύρες, ξηρασίες, σφοδρές χιονοθύελλες, πανδημίες κλπ.

Κύριος παρονομαστής αυτής της συμφοράς είναι η κλιματική αλλαγή και οι άνθρωποι με επικεφαλής τις παγκόσμιες ηγεσίες που αγνόησαν πριν 47 χρόνια τις εκθέσεις της CIA για τον ερχομό ακραίων καιρικών φαινομένων που θα οδηγούσαν σε μαζικά μεταναστευτικά κύματα και θα προκαλούσαν παγκόσμια αναταραχή όπως συνέβη και με το Covid-19.

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε 16 Ιουλίου 1927. Δεκαεπτά χρόνια μετά, στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, λίγες μόνο μέρες πριν την απελευθέρωση της Αθήνας, οι Γερμανοί κατακτητές εκτελούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 50 Έλληνες πατριώτες. Μεταξύ των εκτελεσθέντων και η 17χρονη ΕΠΟΝίτισσα, Ηρώ Κωνσταντοπούλου, μια ξεχωριστή μορφή στον μεγάλο κατάλογο των αγωνιστών- μαρτύρων που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας, μέσα από τις γραμμές της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ.

• Συμπεράσματα και διδάγματα για τους λαούς

του Ελισαίου Βαγενά*

Στις 11 Σεπτέμβρη συμπληρώνονται 20 χρόνια από την έναρξη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, που έγινε με το πρόσχημα του «πολέμου με την τρομοκρατία», μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και την επίκληση του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ. Ο πόλεμος αυτός, που ολοκληρώθηκε με την αποχώρηση των Αμερικανών από το Αφγανιστάν και την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ένοπλο αντιδραστικό κίνημα των Ταλιμπάν, χαρακτηρίστηκε ως «ο πιο μακροχρόνιος στην ιστορία των ΗΠΑ».

Τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο Αφγανιστάν, 4 χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, όχι μόνο περικλείουν επίκαιρα διδάγματα και για τον δικό μας λαό, αλλά σαφώς μας «αγγίζουν» και για άλλους λόγους:

Το συναπάντημα της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη με την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, που ξεκίνησε με τον «Επιτάφιο» και τη «Ρωμιοσύνη», προσέφερε ακόμα τους δίσκους «18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», καθώς και τις «Γειτονιές του κόσμου» και την «7η Συμφωνία». 

Μέσα σε μια μέρα, στις 16 Σεπτέμβρη του 1968, στην καρδιά της δικτατορίας, ο εξόριστος Γιάννης Ρίτσος, στο Παρθένι της Λέρου, γράφει τα δεκαέξι από τα «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας». Είχε προηγηθεί κρυφό μήνυμα του εξόριστου στη Ζάτουνα Μ. Θεοδωράκη, που ήθελε να μελοποιήσει ανέκδοτο έργο του ποιητή.