Γράφει: Δημήτρης Μήλακας*

Η νεοφιλελεύθερη άποψη περί της αυτόματης, κατά τον «βέλτιστο» τρόπο, ρύθμισης της αγοράς κρύβει έντεχνα τη χυδαία ουσία της, η οποία μπορεί να συνοψιστεί με απλά λόγια ως εξής: οι «βέλτιστες» και κάθε άλλο παρά «αυτόματες» ρυθμίσεις -αφού μεθοδικά θεσμοθετούνται- αφορούν τους ελάχιστους «εκλεκτούς». Οι υπόλοιποι είναι… ελεύθεροι να κόψουν τον λαιμό τους, με όποιον τρόπο το επιθυμούν.

Το απτό περίγραμμα αυτής της χυδαιότητας αποτυπώνεται πια ξεκάθαρο στο ελληνικό εργασιακό περιβάλλον, που μοιάζει με πειραματικό εργαστήρι των νεοφιλελεύθερων (εγχώριων και ξένων) Φρανκενστάιν. Το πείραμα που βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη δίνει τα πρώτα του αποτελέσματα για το νέο είδος ανθρώπου – εργαζομένου, ηλικίας από 18 έως 40 ετών, ο οποίος καλείται όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να αναπαραχθεί με 250 έως 700 ευρώ τον μήνα.

Γράφει: Πόπη Χριστοδουλίδου*

Αργοπεθαίνει η δημοσιογραφία, αφού, έτσι κι αλλιώς, οι δημοσιογράφοι οι ελεύθεροι έχουν ανοιχτές πληγές. Δέχονται καταιγισμό πυρών από κυβέρνηση και αφεντικά.

Θυμάμαι τα «Νέα» και το «Βήμα» στη Χρήστου Λαδά. Το «Έθνος», στη Μιχαλακοπούλου και μετά Μεταμόρφωση Χαλανδρίου. Τον «Ελεύθερο Τύπο» στους Τράχωνες. Την «Απογευματινή» στη Φειδίου, την «Αυριανή» στην οδό Δήμητρος στον Ταύρο.

Ρεπορτάζ κάναμε και η αλήθεια είχε μία σημασία για μας, όπως το κολατσιό και το κρασοπότηρο, μόλις σχολάγαμε. Πάντα πολύ αργά το βράδυ.

Τώρα, που τα αναζητώ στη μνήμη μου όλα αυτά τα πικρά θυμάμαι πως και τα κανάλια και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έτσι ξεκίνησαν.

Μετά, όλα ναυάγησαν. Όχι, γιατί το πλήρωμα δεν ήταν ικανό. Αλλά, γιατί ο «εφοπλιστής» για να γλιτώσει χρήματα άφησε την εφημερίδα να γίνει σαπιοκάραβο και υμνούσε τον εκάστοτε κυβερνώντα, τον υπουργό και τα λοιπά. Μίζες, βίλες, στο εξωτερικό τα φράγκα.