Γράφει: Άρης Ψωμάς*

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα, δεν είχε μείνει κανένας να αντιδράσει».

Γιατί η ταξική, δικαστική εξουσία δεν καταδίκασε την Ηριάννα, για να τρομοκρατήσει μόνο την Ηριάννα. Την καταδίκασε για να τρομοκρατήσει και όλους εμάς.

Δεν την κρατάνε φυλακισμένη, μόνο για να «σπάσουν» την ίδια. Την κρατάνε φυλακισμένη για να «σπάσουν» και όλους εμάς.

Γιατί δεν έστησαν όλη αυτή τη σκευωρία, για να τη δικάσουν για τις κοινωνικές της σχέσεις. Έστησαν αυτή τη σκευωρία μόνο για να μας «ενημερώσουν» για το εξής: όσοι κυκλοφορείτε ακόμα ελεύθεροι εκεί έξω, δεν είσαστε αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Είστε όλοι ύποπτοι. Από τη στιγμή που θα βρεθείτε μπρος στον χωροφύλακα ή τον δικαστή, θα είστε και ένοχοι!

Γράφει: Ισαάκ Σούσης*

Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές, εκτός από συναίσθηση, την συναίσθηση της διαρκούς φθίνουσας, όχι μόνο στο βιοτικό αλλά εξίσου στο υπαρκτικό επίπεδο.

Και οι φωνές όσων αντιτίθενται σε αυτή τη φαντασμαγορία του αδιέξοδου δεν επαρκούν, αλλά και δεν ελευθερώνουν φυσικά μια συμπαγή αλήθεια.

Η σάτυρα -και για αυτό εξάλλου είναι και τόσο δημοφιλής- συγκαταλέγεται στις ανασταλτικές, ως προς την συνειδητοποίηση μας, δραστηριότητες. Το καλαμπούρι, η εξυπνάδα, η γελοιοποίηση ακόμα, παραποιούν ψυχολογικά τις πραγματικές διαστάσεις του συλλογικού μας αποπροσανατολισμού, μια και το θέμα δεν είναι -ποτέ δεν ήταν πραγματικά- η ατομική ανεπάρκεια, η ατομική χαμέρπεια, η ατομική σαπουνόπερα.