Η πικρή διαχρονική αλήθεια του Κυπριακού

Παρά το γεγονός οι Συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου ήταν ένα σημαντικό συναινετικό στοιχείο για να εξαλειφθούν όλα τα διαιρετικά στοιχεία και πάθη που δημιουργήθηκαν στην περίοδο των κοινοτικών ταραχών και για την συνοχή του Νάτο όπου Ελλάδα - Τουρκία ήταν μέλη, εντούτοις για συναισθηματικούς και πολιτικούς λόγους αγνοήθηκαν και έγιναν αιτία περαιτέρω προστριβών στο νησί μεταξύ των δυο κύριων εθνικών κοινοτήτων και της τουρκικής εισβολής με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αναλύοντας προσεκτικά και με κάθε λεπτομέρεια τα δύσκολα χρόνια της Κύπρου τα τελευταία 70 χρόνια, αυτά συνταυτίζονται με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και με την εξάρτηση του δυτικού παράγοντα που εδρεύει στην περιοχή.

Παρά τις πικρές εμπειρίες που έχουμε συσσωρεύσει διαχρονικά εντούτοις στην εσωτερική και εξωτερική μας πολιτική διατηρούμε μια διάσταση μεταξύ πραγματισμού και «ευσεβοποθιτισμού» που οδηγά τελικά σε μια διαμάχη μεταξύ ρεαλισμού και μαξιμαλισμού.

Οι πολιτικές ηγεσίες με επικεφαλής τους εκάστοτε κυβερνώντες του τόπου εκτός τριών περιπτώσεων αδράνησαν να ενεργοποιηθούν προς ουσιαστική λύση του κυπριακού λόγω

α) της προσήλωσης στο πολιτικό τους πάθος και θέσεων που διατηρούσαν ως προς την μορφή λύσης και διαχείρισης της εξουσίας,

β) τις συνέπειες που θα είχαν αυτοί και τα κόμματα τους για τις επιλογές τους και

γ) οι πλείστοι εξ αυτών δεν ενέργησαν ορθολογικά και με αίσθημα ευθύνης έναντι του τόπου για να αδράξουν την κατάλληλη στιγμή του χρόνου για να προσεγγίζουν τις προτάσεις που βρίσκονταν στο τραπέζι προς μια διευθέτηση που θα ικανοποιούσε όλες τις πλευρές.

Λόγω του γεγονότος το νησί μας βρίσκεται ανάμεσα στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό της Ανατολικής Μεσογείου δεν μπορεί να στηρίζεται σε επίπεδο περιφερειακών, ισορροπιών, συμμαχιών και δεν μπορεί να στηρίζεται σε επίπεδο περιφερειακών ισορροπιών, συμμαχιών και στρατιωτικών εξοπλισμών εκτός μέχρι ενός σημείου επειδή έχουμε πάμπολλες και ποικίλες αδυναμίες σε όλους τους τομείς που καθομογία απέναντι στην Τουρκία είμαστε ένα μυρμήγκι.

Περιπλέον αυτοί οι συσχετισμοί βρίσκονται ανά πάσα στο μάτι των αναθεωρήσεων και των διεθνών συστημικών παραγόντων που σχετίζονται άμεσα με περιφερειακά μοτίβα εχθρότητας και φιλίας.

Οι σχέσεις που αναπτύσσουμε στην περιοχή εξαιτίας του φυσικού αερίου και ηλεκτρικής διασύνδεσης περιέχουν στοιχεία ανταγωνισμού και αποκλεισμού της Τουρκίας επειδή όλες οι εμπλεκόμενες χώρες έχουν προβληματικές σχέσεις με αυτή και οδηγούν σ’ ένα διπολικό ανταγωνισμό που δεν μας υποβοηθά πολιτικά για να έρθουμε κοντά για αναζήτηση λύσης.

Η μακρά απουσία ουσιαστικών συνομιλιών μετά την αποτυχία του Κραν Μοντανά τον Ιούλη του 2017 έφεραν στο προσκήνιο νέες πολιτικές, σχεδιασμούς και στρατιωτικές απειλές εκ μέρους της Τουρκίας για δυο κράτη και το άνοιγμα μέρους της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων καθώς επίσης νέους καυτούς προβληματισμού για την πλευρά μας ως προς την μορφή της λύσης.

Η υπογραφή της Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης για την Συνεργασία με την Γαλλία και εκείνης που ακολουθεί με τις ΗΠΑ παρόλο που είναι ευπρόσδεκτες δεν πρέπει Ελλάδα και Κύπρος να στραφούν σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και να εγκαταλείψουν τις προσπάθειες τους για λύση των υπαρχόντων προβλημάτων με την Τουρκία όπως πανηγυρίζουν μερικοί πολιτικοί και αρθρογράφοι γιατί αυτοί οι εξοπλισμοί είναι προς όφελος της παγκόσμιας πολεμικής βιομηχανίας και αυτές οι χώρες είναι παράγωγοι πολεμικού υλικού.

Μια τέτοια ουσιαστική μεταστροφή θα οδηγήσει σε μια ακατανόμαστη εθνική χρεοκοπία, σπατάλη εθνικών πόρων, υπανάπτυξη και τον λαό σε γενική φτώχεια, εθνικές περιπέτειες και εθνικούς εξοπλιστικούς ανταγωνισμούς χωρίς τέλος.

Αντί άγονου πατριωτισμού, εθνικοκαπηλειών και πατριωτικών κορόνων θα πρέπει να αναζητηθεί ένας επίκαιρος πατριωτισμός με στόχο την οικονομική ανάπτυξη, φιλία και πολιτισμό με όλες τις χώρες της περιοχής ούτως ώστε να υποβοηθούν τα χρονίζοντα προβλήματα προς λύση γιατί κάθε εμπλεκόμενη πλευρά έχει κάποια δίκαια και δικαιώματα που δεν πρέπει να παραγνωρίζονται.

Ελλάδα - Τουρκία - Κύπρος θα πρέπει να αντιληφθούν πως τα υφιστάμενα προβλήματα ανάμεσα τους είναι μέρος του περιφερειακού και παγκόσμιου ανταγωνισμού και οι υφιστάμενες εξωτερικές πολιτικές ανάμεσα τους συμβάλλουν μονάχα να απομυζούν την ικμάδα των κοινωνιών τους.

Ας γνωρίζουν οι πολιτικοί αυτών των χωρών που χειρίζονται τα εθνικά θέματα πως η Ιστορία αποτελεί το μάτι της πολιτικής και ας διδαχθούν από τις περιπέτειες των χωρών τους πως ρητορικές λαϊκισμού και εθνικισμού οδηγούν χώρες και λαούς σε καταστροφή αντί ευοίωνος μέλλοντος.