Διαιρεμένοι μέσα από τις ασάφειες και δοκιμασίες μας

Σε αρκετές περιστάσεις η πανδημία έχει τεθεί στην τροχιά της πολιτικής ισχύος, της αυθεντίας , της άγνοιας και της αντιεξουσιαστικής καμπάνιας και μάχης. Παντού κυριαρχεί ο αντιρεαλισμός και ο ηθικό σχετικισμός.

Η σημερινή πανδημία έγινε ιδεολογία και διασπά ην κοινωνική συνοχή ενώ καταπολεμά με κάθε τρόπο τις αξίες της δημοκρατίας, του δημόσιου διαλόγου και καταρρίπτει με κάθε τρόπο την κοινή λογική.

Θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος τις ασάφειες και διαφωνίες που κυριαρχούν ανάμεσα μας εξαιτίας της παρούσας πανδημίας που πλήττει τους πάντες από δυσφορία αφού απαγορεύεται να εκπληρώσουμε τα όνειρα και σχεδιασμούς μας μέσα από την κανονική λειτουργία της πολιτείας και κοινωνίας και να στρέψουμε έστω και για μια στιγμή στα εκατομμύρια των ασθενών και νεκρών που δεν είχαν το γλυκό χαμόγελο των δικών τους προσώπων κατά τη διάρκεια της ασθένειας του και καταλήγουν στον τάφο ασυνόδευτοι και χωρίς το στερνό χάδι των στενών συγγενών του.

Εκτός αυτών των συγκινητικών περιγραφών για τους ασθενείς θα πρέπει να υπογραμμισθεί πως όλες οι κυβερνήσεις ξοδεύουν δισεκατομμύρια ποσά για την καταπολέμηση αυτής της ασθένειας ενώ όλες οι οικονομίες και η απασχόληση υπέστησαν εκατοντάδες χιλιάδες τρις δολάρια ζημιές και η ανάκαμψη θα επανέλθει μετά το τέλος της πανδημίας. Επίσης δεν θα πρέπει να ξεχνούμε την κατολίσθηση της κοινωνικής συνοχής και την παρούσα γενιά που είναι η πιο χαμένη.

Κάτω από αυτές τις αναλύσεις θα πρέπει να επανεξετάσουμε τα θεμέλια του πολιτισμού μας και να εντοπίσουμε τα αίτια της αφασίας και του μη εμβολιασμού γιατί με τα όσα συνέβησαν στο συγκρότημα Δίας την Κυριακή το βράδυ στις 18 του Ιούλη, καταμαρτυρούν, βιοπραγια, εγκληματικότητα και φασισμό κατά αθώων συμπολιτών μας κατά την ώρα της εκτέλεσης της εργασίας τους.

Η διαίρεση της κυπριακής κοινωνίας καταμαρτυρά ότι αυτή φλερτάρει με τον λαϊκισμό και πως δεν έχει την αντοχή να πείσει κάποιον για την δύναμη ου ορθολογισμού που ακολουθεί και γίνεται θύμα με όσους θέλουν να κτίσουν λαμπρές και φιλόδοξες καριέρες πάνω στην εσχατολογία, την μεγάλη αναταραχή και την θαυμάσια κατάσταση.

Οπλισμένοι με το ανίκητο του φανατισμού γινόμαστε μαχητές κατά του εμβολιασμού, της ατομικής ελευθερίας, των ατομικών δικαιωμάτων και ατομικών συμφερόντων παρά το γεγονός ότι διερχόμαστε χαλεπούς καιρούς παντού και σε όλα τα επίπεδα και σε πάμπολλες διασπάσεις.

Διαιρούμαστε όπως και αρκετές δεκαετίες πριν γιατί δεν θέλουμε να γίνουμε κοινοί αρωγοί του κοινού καλού και της κοινής πατρίδας επειδή είμαστε αυστηρά συντηρητικοί και αδιαφορούμε για τις εξελίξεις που σημειώνονται τριγύρω μας όπως συμβαίνει και με το πολιτικό μας ζήτημα.

Από την δεκαετία του 1950 τόσο σε Ελλάδα και Κύπρο Ιεράρχες και πολιτικοί ηγέτες αδυνατούν να αντιληφθούν τις ισορροπίες που διαμορφώνονται γύρω από το κυπριακό μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974 και συνέχεια κλωτσοκοπούμε λύσεις όπως και τώρα που η οριστική διχοτόμηση είναι μπροστά μας.

Με το να επιμένουμε σε άπιαστες πολιτικές προσεγγίσεις εκτός του πλαισίου της ΔΔΟ και της πολιτικής ισότητας δεν προσεγγίζουμε ούτε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και την συμπαράσταση της ΕΕ και διεθνούς κοινότητας αλλ’ ούτε την απαλλαγή μας από την κατοχή.

Ας καταλάβουμε επιτέλους πως οι όποιες υπερβολές που αναπτύσσουμε σε κάθε πρόβλημα που μας απασχολεί δεν επιτρέπουν να ανθίσει ο τόπος.

Εκτός εάν υπερβούμε τους εαυτούς μας και στρέψουμε το βλέμμα προς τα εμπρός και συνταχθούμε προς το κοινό σκοπό που είναι η ίδια η ζωή μας και η κοινή μας πατρίδα.

Σαν επίλογο στο παρόν άρθρο θα ήθελα να κάμω μια ουσιώδη αναφορά στα συνθήματα που ακούσθηκαν από ελληνοκύπριους για Δημοκρατία-Ελευθερία-Παιδεία-Ψωμί που είναι συνθήματα ουσίας και έχουν μια περιεκτικότητα-υπευθυνότητα-κοινωνικότητα-συλλογικότητα και αλληλεγγύη που εκφράσθηκαν από την τότε γαλλική νεανική κοινωνία τον Μάη του 1968 διά των διαδηλώσεων της οι οποίες επεκτάθηκαν και σε άλλες χώρες με στόχο να τα κουνήσουν τα λιμνάζοντα νερά γύρω από τα αναφερόμενα προβλήματα που μαστίζουν τις κοινωνίες αυτών των χωρών.

Αυτές οι λέξεις δε θα πρέπει να εκφράζονται a la carte για χάρη ατομικών ετσιθελισμών που δεν νοιάζονται για το γενικότερο κοινωνικό σύνολο και που θέλουν να λικνίζονται ελεύθερα σε κοινωνικές συναθροίσεις, κορονοπαρτι, να κάνουν ελεύθερα τον χαβαλέ τους σε καφετερίες και αλλού καθώς επίσης να αυτοπροβάλλονται στα face backs και λοιπά μέσα κοινωνικής χωρίς να αποδέχονται κριτική.

Θέλουν να παρουσιάζονται σαν οι επαναστάτες της κυπριακής κοινωνίας παρόλο που αυτοί να έχουν πλήρη άγνοια σχετικότητα με τα αναφερόμενα και τηρούν μακρά απόσταση από τέτοιες κινητοποιήσεις που θέλουν ψυχή και αγωνιστικότητα.