Η εξελικτική πορεία του εργατικού κινήματος

Αυτοί οι νέοι θεσμοί και μηχανισμοί που αναπτύχθηκαν σε κάθε χώρα λόγω και της επιβεβλημένης παγκοσμιοποίησης παρεμπόδιζαν την ανάπτυξη της εργατικής τάξης σε νέους δυναμικούς αγώνες για αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, λόγω της συμμετοχής της νέας τεχνολογίας για την παραγωγή του όπως υποστηρίζει το κεφάλαιο.

Με αυτές τις νέες αλλαγές η ηγεσία της Εργατικής Τάξης και γενικότερα η ίδια βρέθηκαν απροετοίμαστες και άνευ προγραμμάτων και θέσεων στις νέες προκλήσεις του κεφαλαίου και περιορίσθηκαν σε άμυνα για να προστατεύσουν τα κεκτημένα τους, ενώ, ένα μέρος τους έγινε ουρά των νέων κυρίαρχων πολιτικών.

Αυτές οι νέες τεχνολογίες μαζί με την εισροή των ρομπότ στην εκτέλεση ποικίλων ανθρωπίνων εργασιών και της ψηφιακής τεχνολογίας αυτές απομόνωσαν την ανθρώπινη γνώση και σχέση περί παραγωγής επειδή πέρασαν στα χέρια της ολιγαρχίας.

Αυτές οι αλλαγές οδήγησαν και στην αποδυνάμωση της ιδεολογίας της Αριστεράς που στηριζόταν στην ανθρώπινη εργασία του παραγόμενου πλούτου και διανομής.

Η απονομιμοποίηση της μισθωτής εργασίας και η μη κατοχύρωση μεριδίου του παραγόμενου πλούτου στην μισθωτή εργασία συνετέλεσαν στην κατεδάφιση των θεσμών του κοινωνικού Κράτους Δικαίου Κοινωνικών Ασφαλιστικών Εισφορών και Εισοδημάτων.

Σ’ αυτές στις νέες δημιουργούμενες καταστάσεις θα πρέπει να αποφευχθούν οι κάθε είδους επιφανειακές ιδεολογικές πολιτικές όξυνσης για χάρη πολιτικής ύπαρξης και εγκλωβισμού των αμήχανων και διαμαρτυρομένων εργαζομένων.

Γι’ αυτό το χρέος του συνδικαλιστικού κινήματος θα πρέπει να επαναξιολογήσει τις αδυναμίες του και να επαναπροσδιορίσει την συνδικαλιστική του δράση σε κάθε χώρα και σε συνεργασία με τις παγκόσμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις.

• • Φωτογραφία: Ο διάσημος πίνακας Quarto Stato (η τέταρτη τάξη) του Giuseppe Pellizza da Volpedo που αποτυπώνει τις εργατικές κινητοποιήσεις στην Ιταλία των αρχών του 20ού αιώνα.