Η πορεία της παγκόσμιας οικονομίας μετά την ύφεση της πρόσφατης πανδημίας

Η παρούσα οικονομική κρίση είναι διαφορετική από εκείνη του 2008 και των άλλων 11 προηγούμενων επειδή η αναφερόμενη πανδημία ξεπέρασε τα εθνικά σύνορα και έθεσε την παγκόσμια κοινότητα σε ύφεση όπως εκείνη του 1929.

Οι φορολογικές και νομισματικές πολιτικές και άλλα ανακουφιστικά μέτρα που υιοθετήθηκαν από κυβερνήσεις, τράπεζες και άλλους φορείς δεν εξάλειψαν τις απώλειες του 2020 επειδή η πανδημία δημιούργησε τεράστια οικονομική συρρίκνωση που οδηγά σε μια χρηματοπιστωτική κρίση σε πολλά μέρη του πλανήτη μας καθώς επίσης πολλές πτωχεύσεις κρατών, εταιριών, νοικοκυριών και πολιτών οι οποίες είναι οι χειρότερες της τελευταίας δεκαετίας.

Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά πως 60 εκ. άνθρωποι θα οδηγηθούν στην ακραία φτώχεια και η Παγκόσμια Οικονομία θα είναι διαφορετική και πολλές χώρες θα οδηγηθούν στο κόκκινο και θα αναχαιτισθεί η παγκοσμιοποίηση.

Αυτή η πανδημία σημείωσε κατά 5.2% την παγκόσμια οικονομία και αύξησε επικίνδυνα την ανεργία, την απώλεια εργασιών και οι εργαζόμενοι θα βιώσουν ένα βιοπορισμό που θα τους κρατά μακριά από τις αγορές.

Οι κρίσεις που ξέσπασαν από τα μέσα του 19^ου αιώνα χρειάσθηκαν έκαστην 8 χρόνια για να επιπλεύσουν όπως και το κατά κεφαλή εισόδημα.

Για να έχουμε θετικά αποτελέσματα από την βαθιά τρύπα της κρίσης θα πρέπει να υπάρξουν εξαγωγές αγαθών εκτός συνόρων που να ξεπερνούν εκείνες της δεκαετίας του 2008 – 2018 και του εμπορικού πολέμου ΗΠΑ – Κίνας, του ξεπεράσματος της μείωσης του τουρισμού, προϊόντος της μείωσης των τιμών σε προϊόντα, μισθούς και τις τιμές των υδρογονανθράκων που έφθασαν τα 45 δολάρια το βαρέλι όπου άγγιζαν και την ύπαρξη του Ο.Π.Ε.Κ. γιατί οι παραγωγικές χώρες μείωσαν τις εξαγωγές τους λόγω της έλλειψης ζήτησης του προϊόντος του και τις οδήγησε σε περιορισμό των εσόδων και επενδύσεών τους στο εξωτερικό και εσωτερικό ενώ το Εκουαδόρ οδηγήθηκε σε χρεωκοπία και όπως το Κουβέιτ που αδυνατεί να πληρώσει τους δημοσίους υπαλλήλους τους.

Η παρούσα οικονομική κρίση του 2020 ξεπέρασε εκείνη της περιόδου 2008 – 2018 και κτύπησε τμηματικά όλες τις χώρες και σύμφωνα με τον Π.Ο.Ε ξεκινά από 13 – 32 ^1/2 % και είναι χειρότερη της 10ετίας του 1930.

Αυτή κτυπά επιχειρηματίες και επιχειρήσεις που πιθανόν να μη ξανανοίξουν, εργαζομένους που θα μείνουν παντοτινά άνεργοι, μισθούς, τους αποφοίτους που δε θα αναδείξουν τις δεξιότητες τους, τους μαθητές που έχουν ελλιπές διαδίκτυο και τους υποφέροντες από τον Covid-19. Αυτή η ομάδα θα είναι εκείνη που θα μείνει πίσω και θα δεχθεί τις επιπτώσεις του ιού και της οικονομική κρίσης.

Πάρα πολλές χώρες με την οικονομική κρίση που προήλθε από την πανδημία χρηματοδότησαν μισθούς, μείωση ωραρίων εργασίας, επέβαλαν κατοίκων εργασίες, φοροελαφρύνσεις, μείωση επιτοκίων, δανείσθηκαν για να εξισορροπήσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς τους και αύξησαν το δημόσιο χρέος τους που οδηγά σε λιτότητα στο μέλλον.

Με αυτή την κρίση τα θεμέλια των επηρεαζόμενων οικονομιών θα τρίξουν και οι οίκοι αξιολόγησης θα τις υποβαθμίσουν.

Ένεκα της πανδημίας θα επέλθει αύξηση τιμών στα τρόφιμα και διατάραξη των ασθενειών ενώ τα lockdown θα διαταράξουν τις αλυσίδες εφοδιασμού και τα μοτίβα μετανάστευσης της γεωργικής εργασίας.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Η.Ε. ο κόσμος αντιμετωπίζει την χειρότερη επισιτιστική κρίση των τελευταίων 50 χρόνων καθ’ ην στιγμή ο πληθυσμός των φτωχών χωρών δαπανά σε τρόφιμα το 40 – 50% του εισοδήματος που είναι 5 – 6 φορές μεγαλύτερος από εκείνο των προηγμένων χωρών.

Λόγω του γεγονότος η παρούσα κρίση θα είναι μακράς διάρκειας και σκοτεινή παρά την οικονομική ενίσχυση ύψους 11 τρις δολαρίων από τις ΗΠΑ και την εξόφλησης χρέους φτωχών χωρών από τους G-20 για ανάκαμψη των οικονομιών τους παρά των μέτρων που προώθησαν οι κεντρικές τράπεζες για ανάκαμψη των οικονομιών τους δεν έφεραν τα ποθούμενα αποτελέσματα και το έλλειμα του Α.Ε.Π. θα διογκωθεί το 2020 στο 16,6% και στις αναδύομες χώρες στο 10,6% από το 3,3% και 4,9% από εκείνο που υπήρχε το 2019.

Η επικρατούσα ασάφεια γύρω από την πορεία της υφιστάμενης παγκόσμιας οικονομίας και συρρίκνωσης για να ξεπερασθεί, θα πρέπει να υπάρξουν λογικές συμφωνίες για να διαμοιρασθεί η πίττα των συνεπειών και να αρχίσει η ανάκαμψη της όπου θα απαιτηθεί παραγωγή 72 χρόνων σύμφωνα με τις υπάρχουσες εκτιμήσεις εάν η ανάπτυξη είναι στο 1% όπως εκείνης του 2008 – 2009.

Σύμφωνα με παλαιότερες εκτιμήσεις του ιστορικού Henry Adams αυτές οι κρίσεις φέρουν αυξημένο μίσος και μια παλίρροια εθνικού λαϊκισμού και ένα φαύλο κύκλο που μειώνει τις μελλοντικές οικονομικές προοπτικές όπως συνέβη και στους δυο τελευταίους παγκοσμίους πολέμους που αυξήθηκαν οι πολιτικές του εθνικισμού και η εκμετάλλευση των γειτονικών χωρών και δεν θα επιτρέψει μια ορθολογική λύση και ανάπτυξη της οικονομίας και διαμοιρασμού της πίττας που θα επιλύει τα ξεπροβαλλόμενα προβλήματα σε όλους τους τομείς και επίπεδα του πλανήτη μας.