Του Νίκου Κατσουρίδη

Το Κυπριακό, είτε το αναγνωρίζουμε όλοι είτε όχι, παραμένει μέχρι να λυθεί, το κατεξοχήν πρόβλημα του τόπου. Ανεξαρτήτως τι ποσοστό ενδιαφέροντος καταγράφεται, από έρευνα σε έρευνα. Είναι θέμα επιβίωσης. Χωρίς την απελευθέρωση της Κύπρου από την Τουρκική κατοχή και παρουσία, και την επανένωση στη βάση μιας λύσης αρχών, λειτουργικής, βιώσιμης και ασφαλούς όλα τα άλλα, βρίσκονται υπο αίρεση. Είναι γι΄ αυτό τον λόγο που ενέχει ύψιστη σημασία, πως οι υποψήφιοι τοποθετούνται επι του θέματος. Είναι πρωταρχικής σημασίας η προσέγγιση τους για το αύριο του προβλήματος. Είναι εξαιρετικής σπουδαιότητας τι θεωρούν πρωταρχικό στο Κυπριακό και τι προτείνουν. Έχει όμως επίσης μεγάλη σημασία πως αντικρύζουν τις κρίσιμες στιγμές του προβλήματος, όπως εξελίχθηκε τα τελευταία σχεδόν είκοσι χρόνια. Σημείο κλειδί έχει καταστεί τα τελευταία χρόνια τα όσα συνέβησαν στο Κράν Μοντανά.

• Το βασικό το ερώτημα πίσω από τη δίωξη Μπογιόπουλου είναι αν στην Ελλάδα, της οποίας ο λαός πλήρωσε έναν από τους μεγαλύτερους αναλογικά φόρους αίματος κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αντιφασισμός αποτελεί αδίκημα.

Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη*

Περπατώντας στο πλακόστρωτο της πλατείας Μπέμπελπλατς, όπου χιλιάδες μέλη των Ες-Ες και της Χιτλερικής Νεολαίας έκαψαν το Μάη του 1933 περίπου 200 χιλιάδες βιβλία για τον «εξαγνισμό της γερμανικής γλώσσας και λογοτεχνίας», τα μάτια των επισκεπτών μαγνητίζει η αναμνηστική πλάκα με το προφητικό απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Άλμανσορ» του Γερμανοεβραίου ριζοσπάστη ποιητή, εμπνευσμένου από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, Χάινριχ Χάινε:

«Αυτό δεν ήταν παρά ένα προοίμιο, εκεί όπου καίνε βιβλία, στο τέλος θα κάψουν επίσης και ανθρώπους».