Από Γιώργος Μαργαρίτης*

Οι ελληνικές βασιλικές δυναστείες, οι δύο από αυτές που γνώρισε η χώρα στους δύο αιώνες της ιστορίας της ως ανεξάρτητου κράτους, δεν προέρχονταν από εσωτερικές, στην ελληνική κοινωνία και πολιτική, διεργασίες. Δεν υπήρχε εδώ κάποια αριστοκρατία με ρίζες στα μεσαιωνικά χρόνια ή στους καιρούς έστω του παλαιού καθεστώτος, που να ανέδειξε από τα σπλάχνα της τη βασιλεία.

Η τελευταία στην Ελλάδα ήταν προϊόν ευρύτερων συμβιβασμών και διαβουλεύσεων, διπλωματικών παιγνίων μεταξύ των μεγάλων, που επιβλήθηκε από τις κυβερνήσεις των ισχυρών κρατών στη μικρή χώρα. Για τον λόγο αυτό οι δυναστείες είχαν ξενική προέλευση, ήταν εισαγωγές από τη Βαυαρία η πρώτη, από τη Δανία η δεύτερη.

Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Όσον και να προσπαθούν ορισμένοι να υποβαθμίσουν το Κυπριακό, όσον και αν αριθμός σημαντικός των συμπολιτών μας (ιδιαίτερα νεότεροι) γνήσια έχουν ως προτεραιότητες την ακρίβεια, την εργασία, το μεταναστευτικό κ.λπ., εν τούτοις το Κυπριακό παραμένει το πρόβλημα των προβλημάτων. Παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της ύπαρξης μας. Χωρίς Κύπρο, χωρίς πατρίδα ανεξάρτητη και ελεύθερη, όλα τα άλλα όχι μόνο δεν θα είναι προτεραιότητες αλλά δεν θα υπάρχουν, γιατί δεν θα υπάρχει κράτος. Δεν θα υπάρχουμε γενικά. Κατά συνέπεια μέλλον πάνω στο χρυσοπράσινο φύλλο έχουμε μόνο με λύση του Κυπριακού. Που σημαίνει απελευθέρωση και επανένωση του νησιού μας στα πλαίσια των διεθνών και ευρωπαϊκών αρχών και αξιών, στα πλαίσια ενός κανονικού κράτους. Μέχρι να επιτευχθεί αυτός ο πολυπόθητος στόχος η διαφύλαξη και υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι όρος ύπαρξης.