Πριν από κάμποσο καιρό ρωτήθηκε ο Κ. Μητσοτάκης τι θα έλεγε στον Δ. Κουτσούμπα αν έβγαινε για μια μπύρα μαζί του και απάντησε «θα τον ρωτούσα γιατί είναι σήμερα κομμουνιστής», καθώς, όπως είπε, δεν καταλαβαίνει πως είναι δυνατόν σήμερα κάποιος να πιστεύει στις κομμουνιστικές ιδέες. Κατάλαβες τώρα, κύριε πρωθυπουργέ, γιατί σήμερα ένας άνθρωπος θέλει να είναι κομμουνιστής;
«..Ετούτ' η μάντρ' αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου /
Σ' αυτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο/
Ητανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κι έξω...»
(Κ. Βάρναλης)
Με αίμα χωρίστηκε το σύνορο του κόσμου αυτού: Χύθηκε στους τείχους της Καισαριανής, του Γεντί Κουλέ και του Κούρνοβου, στο Χαϊδάρι και στο πάρκο της Χωροφυλακής, στη Μέρλιν και στα βουνά της ελεύθερης Ελλάδας. Πριν και μετά: Κάποιον Αύγουστο στο Πασαλιμάνι και έναν Μάη στη Θεσσαλονίκη, μέρες αμέτρητες στις εργατογειτονιές της Ν. Ιωνίας και του Πειραιά, του Βόλου και της Θεσσαλονίκης, στα καπνοχώραφα της Καβάλας και τ' Αγρινίου. Εναν Μάρτη στου Γουδή, κάποιο χειμώνα στο Τσάρνο και στον Κλέφτη, στη Συκιά στη Γυάρο και στις χαράδρες της Μακρονήσου, στις φυλακές της Κέρκυρας, στα θανοτοδικεία της Τρίπολης. Μα και μετά, στην Μπουμπουλίνας και στη Μεσογείων κι έξω απ' την πύλη της ΕΤΜΑ, στο Κερατσίνι και στον Πειραιά.
«Πρόκειται να τουφεκιστούνε 200 από τον θάλαμο 1. Ολος ο θάλαμος Νο 1! Για τους Μολάους. Για τον Γερμανό στρατηγό που σκοτώθηκε στους Μολάους...
Φρέσκοι, καλοντυμένοι, ατάραχοι, χωρίς την παραμικρή νευρικότητα, παρακολουθούνε τον κατάλογο που ξεδιπλώνεται από τα χέρια του διοικητή.
Μόνο ένα χαμόγελο σκληρό, όλο σαρκασμό, στη γέννησή του απάνω, φαίνεται απλωμένο στα λιοψημένα πρόσωπα των παλληκαριών...
Το πρώτο όνομα του καταλόγου.
Μια βροντερή φωνή, σαν καμπάνα χαμηλού καμπαναριού, σκεπάζει τα πάντα, αναταράζει τον αέρα, ταλαντεύεται στα φτερά της λίγο και χτυπά στ' απέναντι βουνό, που αντιλαλεί το "Παρών!" Εχετε γεια! Κουράγιο κι αξιοπρέπεια παιδιά!
Ετσι μας αποχαιρετά και παίρνει τη θέση του...».
