«Οταν κινδυνεύει το έθνος δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε όσους αμύνονται, έτσι έκανε και ο ελληνικός λαός το 1940 απέναντι στην ιταλική εισβολή. Δεν έχει σημασία αν είναι εθνικιστές ή ναζιστές όσοι αμύνονται απέναντι στη ρωσική εισβολή, επομένως, πού είναι το πρόβλημα με το Τάγμα Αζόφ;».

Επιχειρήματα όπως το παραπάνω, που ανεβάζουν τα «γράδα» στο σαπούνισμα των νεοναζί του Αζόφ άρχισαν να ακούγονται, αφού πρώτα η κυβέρνηση έφαγε τα μούτρα της με την παρουσία τους στη Βουλή κατά την ομιλία Ζελένσκι. Το «σχήμα» είναι το εξής:

«Μάχη της δημοκρατίας απέναντι στον ολοκληρωτισμό». Ετσι παρουσιάζεται από τα αστικά κόμματα και επιτελεία ο πόλεμος στην Ουκρανία, και με αυτό το επιχείρημα γίνεται προσπάθεια να δικαιολογηθεί η τεράστια στρατιωτική στήριξη της ουκρανικής κυβέρνησης από ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για να αντιμετωπίσει «στο πεδίο» τη Ρωσία.

Αλλά να δικαιολογηθεί και η ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο, που δεν περιορίζεται στην αποστολή στρατιωτικού υλικού. Αντίθετα, περιλαμβάνει τις «διευκολύνσεις» στα αμερικανοΝΑΤΟικά στρατεύματα να προωθηθούν προς την Ανατ. Ευρώπη, τη συμμετοχή στις ευρωατλαντικές κυρώσεις, τη «ΝΑΤΟικότερη των ΝΑΤΟικών» υπεράσπιση όλων των ιδεολογημάτων που στόχο έχουν να στρατεύσουν τον λαό στον πόλεμο «για τις αξίες της Δύσης», όπως παρουσιάζεται η ιμπεριαλιστική αναμέτρηση στο έδαφος της Ουκρανίας.