Ο Μίκης Θεοδωράκης έπαιρνε θέση τόσο με το έργο του όσο και με τις τοποθετήσεις του. Ηθελε κι έκανε μια Τέχνη μαχόμενη, στρατευμένη στα μεγάλα ιδανικά του αγώνα και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

«Πώς θέλετε από τον καλλιτέχνη, που τον εκτιμάτε και τον αγαπάτε, να μένει αδιάφορος, απομονωμένος πίσω από τις παχιές κουρτίνες, πίσω από τη ζωή, και να φτιάχνει ήρεμος, ξένοιαστος και αδιάφορος τραγούδια, όταν έξω, στους βουερούς δρόμους, η αδικία αλωνίζει, το ψέμα θριαμβεύει;», αναρωτιόταν.

Γράφει: Κώστας Λουλουδάκης (Ιουλιανός)*

4 Σεπτεμβρίου 1970: Η μέρα άρχιζε με ένα πείραμα: αυτό της ειρηνικής σοσιαλιστικής αλλαγής στη Χιλή. Ηγέτης αυτού του πειράματος ήταν ο μαρξιστής Σαλβαδόρ Αλιέντε, επικεφαλής της «Λαϊκής Ενότητας», ενός συνασπισμού στον οποίο συμμετείχαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ριζοσπαστικό Κόμμα, η Κίνηση Ενωμένης Λαϊκής Δράσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση και οι χριστιανοδημοκράτες.

Ο Μίκης Θεοδωράκης άφησε το βαθύ αποτύπωμά του και στην Έβδομη Τέχνη, συνθέτοντας μουσική για ταινίες-σταθμούς, συνεργαζόμενος με πολύ σπουδαίους Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες.

Η μουσική του ιδιοφυΐα αναγνωρίζεται σε διεθνές επίπεδο όχι μόνο με τις βραβεύσεις (BAFTA, Grammy) που απέσπασε, αλλά και με τις αναφορές των διεθνών μέσων που τον κατατάσσουν ανάμεσα στους πέντε σπουδαιότερους συνθέτες που έγραψαν μουσική για τον κινηματογράφο. Μεγάλη τιμή, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι η κινηματογραφική μουσική του δεν ήταν η κύρια ασχολία του, αλλά παράλληλη με το υπόλοιπο τεράστιο έργο του.

του Νίκου Μπογιόπουλου*

Το τί και το πώς συνέβη εκείνο το πρωινό στη Νέα Υόρκη, τί προηγήθηκε, πώς σχεδιάστηκε, ποιες είναι οι πραγματικές διαστάσεις της επιχείρησης και των μηχανισμών που την έφεραν σε πέρας, ίσως δεν αποκαλυφθούν ποτέ στην ολότητά τους.

Ωστόσο στα 20 χρόνια που συμπληρώθηκαν σήμερα από την τραγική «επέτειο» του χτυπήματος της 11ης Σεπτέμβρη του 2001 στους Δίδυμους Πύργους, με τους Ταλιμπάν να επιστρέφουν στην Καμπούλ σε πλήρη συνεννόηση με τις ΗΠΑ (τέτοιες μέρες του 2001 ήταν όταν ο Μπους δήλωνε προπαγανδίζοντας το επερχόμενο “αντιτρομοκρατικό” μακελειό ότι “το καθεστώς των Ταλιμπάν τελείωσε”…), τα γεγονότα που μεσολάβησαν δεν επιτρέπουν καμία αμφιβολία: