Κατά τον επίσημο ορισμό, «απεργοσπάστης» είναι εκείνος που αντί να απεργεί συνεχίζει να εργάζεται ή προσφέρεται να εργαστεί προς αντικατάσταση των απεργών.

Στις συνθήκες της πραγματικής ζωής, σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς, κεφαλαιοκρατικής βίας και τρομοκρατίας, «απεργοσπάστης» είναι αυτός που όταν οι συνάδελφοί του πάνε να σηκώσουν κεφάλι, εκείνος υπηρετώντας και γλείφοντας με τον πιο χυδαίο και με τον πιο γλοιώδη τρόπο το αφεντικό του, τους μαχαιρώνει πισώπλατα.

Είναι αυτό το πισώπλατο μαχαίρωμα που καθιστά τον «απεργοσπάστη» συνώνυμο του ξεφτίλα, που υπονομεύει τον αγώνα των υπόλοιπων εργαζομένων.

Σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει λέξη που να περιγράφει το ποιόν του απεργοσπάστη.

Γράφει: Χρ. Ανδρέου:

Ακούγοντας τα όσα λέγονται τώρα στη Βουλή αλλά κι από τον ίδιο τον Γεν. Εισαγγελέα, αναφορικά με την έκθεση «Alvarez & Marsal» για την Κύπρο, στην οποία καταγράφονται μυστικές πρωτοβουλίες τραπεζιτών για εσκεμμένη καταστροφική κατάρρευση της οικονομίας του τόπου μας, με συνεργάτες ως Δούρειους Ίππους πολιτικούς και δημοσίους  υπαλλήλους, δεν μπορώ παρά να φωνάξω «Αλληλούια», κάλλιον αργά παρά ποτέ.

Όμως, κάποιοι, ακόμη και σήμερα μετά από όλα αυτά, αποκρύβουν τα πραγματικά γεγονότα και τις πραγματικές ευθύνες των τραπεζιτών, αφού οι «καημένοι» οι τραπεζίτες δηλώνουν αχάμπαροι. Επειδή, λένε,  είναι οι πολιτικοί που φταίνε, που έβλεπαν και όχι μόνο σιωπούσαν αλλά καθ’ υπόδειξη των τραπεζιτών ψήφιζαν στο άψε-σβήσε τους νόμους συγκάλυψης της παρανομίας και της κλεψιάς των τραπεζιτών.