Γράφει: Χρ. Ανδρέου*

Με νέα θριαμβευτική ανακοίνωση του Υπ. Υγείας παραπέμπονται σε ιδιωτικές κλινικές ακόμη 2.900 ασθενείς, 400 ασθενείς με καταρράκτη… αποστέλλονται σε ιδιωτικές κλινικές, 2.500 αποστέλλονται σε ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας για υπερηχογραφήματα, άλλοι με καρδιολογικά προβλήματα παραπέμπονται σε συγκεκριμένη ιδιωτική κλινική.

Καρκινοπαθείς θα αποστέλλονται στο ιδιωτικό Ογκολογικό του Ζάμπογλου στη Λεμεσό και δεν θα γίνει Κρατικό Ογκολογικό στο Νοσοκομείο της Λεμεσού, κατ’ απαίτηση των ιδιωτών και τραπεζιτών που το χρηματοδότησαν. Στη Λευκωσία επιδιώκουν να κλείσουν το Κρατικό Ογκολογικά του Γεν. Νοσοκομείου με τη συνδρομή του Πανεπιστημίου Κύπρου, γιατί οι τραπεζίτες δεν θέλουν και φοβούνται τον ανταγωνισμό. Στις Πρώτες βοήθειες πεθαίνουν ασθενείς περιμένοντας να τους δει γιατρός…

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1961, όταν η θεομηνία πλήττει την Αττική. Οι νεκροί φτάνουν τους 43, οι άστεγοι τους 4.000.

Ήταν πάλι Νοέμβρης, το 1977, όταν η θεομηνία πλήττει την Αθήνα. Οι νεκροί ανέρχονται στους 37.

Είναι πάλι Νοέμβρης, σήμερα, που η Αττική μετρά -μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές- 15 νεκρούς.

Ερώτηση: Σαράντα, πενήντα και παραπάνω χρόνια από το 1961, μέσα σε αυτές τις δεκαετίες που πέρασαν και που η Αττική και η Ελλάδα βίωσε και βιώνει αναρίθμητες τέτοιες θεομηνίες, θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για θεομηνίες που η μετατροπή τους σε τραγωδίες δεν συνιστά φυσικό αλλά πολιτικό φαινόμενο;

Εξηγούμαστε:

Η αποστολή μιας κυβέρνησης, ενός Υπουργικού Συμβουλίου, ενός πολιτικού συστήματος εν συνόλω, δεν είναι να διεκπεραιώνει ρόλο περιοδεύοντα θιάσου παροχής συλλυπητηρίων. Δεν τελειώνει η αποστολή της ούτε με εξαγγελίες μιας μετά θάνατον παροχής αρωγής, ούτε με την κήρυξη εθνικού πένθους όταν έτσι κι αλλιώς το πένθος έχει καταπλακώσει ακόμα και τις λάσπες που προκάλεσαν το πένθος.