• Καλή αντάμωση στην κοινωνία της τελικής νίκης του λαού!

Γράφει: Χρίστος Κουρτελλάρης*

Ο παππούς μου έλεγε συχνά: “Ποτέ μην κρεμμάζεις στον τοίχο φωτογραφία ανθρώπου που είναι ζωντανός. Γιατί μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να την βάλεις ανάποδα, με το πρόσωπο να κοιτάζει τον τοίχο”...

Αγαπημένε μας πατέρα, παππού, θείε, σύντροφε, φίλε! Πόσο περίεργες είναι αυτές οι στιγμές· εσύ εδώ, μπροστά μας, να ακούς μόνο! Να θέλεις να σηκωθείς, να γυρίσεις το κεφάλι δεξιά και αριστερά, να κοιτάξεις τους ανθρώπους που τόσο αγάπησες και τόσο υπηρέτησες, να θέλεις με αυτό το αιώνια ευγενικό χαμόγελό σου να απλώσεις το χέρι στον καθένα -όπως έκανες πάντα- και να μην μπορείς! Να θέλεις να μιλήσεις, με τον κάθε ένα ξεχωριστά και να κεράσεις όλους ένα καφέ, αλλά να σε περιορίζει αυτό το ξύλινο κουτί και ο θάνατος. Εσένα, που τίποτε στον κόσμο δεν σε περιόριζε, αλλά και τίποτα δεν σε σταματούσε, παρά μόνο ο θάνατος...