Υποκριτές και Φαρισαίοι με γραβάτα

Η προδοσία ξεκινά επί Trump που ζήτησε από τους Πακιστανούς να αποφυλακίσουν τον Μπαρανταρ που είναι ο ντε φάκτο πολιτικός ηγέτης των Ταλιμπάν και που θεωρείται ο αδιαμφισβήτητος νικητής του 20χρονου πολέμου που διεξάγουν οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές ενάντια στις ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Οι νικητές «βάρβαροι Ταλιμπάν με τα σανδάλια και το βιβλικό λούκ» είναι τα ορφανά παιδιά και εγγόνια των ηρωικών στα μάτια της Δύσης γνωστοί ως μουτζαχστιν που έδιωξαν τους Σοβιετικούς την δεκαετία του 1980 και που τώρα πολεμούν τους ίδιους τους Δυτικούς για την ελευθερία του τόπου τους και της συνέχισης της κουλτούρας και του τρόπου ζωής τους όσο κι αν φαίνεται αυτός ο πόλεμος σε μας τους «φωτισμένους Δυτικούς» που εισβάλαμε στο Αφγανιστάν μετά την κατάρρευση των πύργων στις ΗΠΑ την 11^η Σεπτεμβρίου του 2001.

Η χώρα αυτή έχει την γεωγραφική ατυχία να βρίσκεται πάνω στην αόρατη τεκτονική πλάκα που χωρίζει τις σφαίρες επιρροής δυο αυτοκρατοριών, της χερσαίας ρωσικής/σοβιετικής υπερδύναμης και της θαλασσοκράτειρας βρετανικής, που μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κληρονομήθηκε από τους Αμερικανούς που κατά κακή τους τύχη σέρνονται στις υπαρξιακές ανασφάλειες των υπερδυνάμεων και στα δικά τους πολιτικά και πολιτικά αντίγραφα που τους διασκορπούν.

Η περίπτωση του Αφγανιστάν ξεκινά πριν 200 χρόνια με πρωτεργάτες τους Βρετανούς και Γάλλους που για να δικαιολογήσουν τα ιμπεριαλιστικά τους εγκλήματα σύμφωνα με τον Παλαιστίνιο σοφό Έντουαρντ Σαιντ κατηγορούν τους υπόδουλους λαούς ότι δεν μαθαίνουν τι θα πει ελευθερία, πρόοδος, κουλτούρα, παιδεία, πολιτισμός, επιστήμη και είναι αναγκασμένοι να τους αντιμετωπίζουν σαν μικρά παιδιά και γι’ αυτό το λόγο υπερβαίνουν τους εαυτούς του.

Επειδή το Αφγανιστάν είναι ένας περικυκλωμένος χώρος και έχει προσβάσεις προς διάφορες κατευθύνσεις και χώρες λόγω θρησκείας, οικονομικών συμφερόντων και διόδων όπως είναι Ινδία, Κίνα, Ιράν, Μαύρη Θάλασσα καθώς με τις λοιπές ηπείρους:- διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο επειδή περικυκλώνεται από ένα αριθμό μουσουλμανικών χωρών που επηρεάζουν το υπογάστριο της Ρωσίας όπως είναι το Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, Τατζικιστάν, Ιράν, Πακιστάν, Κίνα και άλλων Αραβικών, Αφρικανικών και δυτικών χωρών που έχουν μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Δυτικές χώρες και λοιποί Διεθνείς Οργανισμοί προσπαθούν να επιδιώκουν μια ήπια στάση έναντι των Ταλιπάν με στόχο να επικράτηση ασφάλεια, σταθερότητα και η προσφυγοποίηση να είναι περιορισμένης έκτασης καθώς επίσης και μια περιορισμένη εφαρμογή ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλη την χώρα ανεξάρτητα φύλου, μειονοτήτων και φοίτησης παιδιών στα σχολεία.

Σοβαρότατη πίεση εκ μέρους των Δυτικών δεν θα υπάρξει επειδή φοβούνται μια διείσδυση της Κίνας στο Αφγανιστάν μέσα του δρόμου του Μεταξιού, της οικονομικής ανάπτυξης σε όλους τους τομείς, της ανάπτυξης των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τις γειτονικές χώρες διά του Ινδικού Ωκεανού.

Το Αφγανιστάν από το 1840 ήταν ένα Εμιράτο και μια φεουδαρχική κατακερματισμένη πολυθεϊκή κοινωνία με τοπικούς πολεμάρχους, δεν διαθέτει στρατό, χωρίζεται σε φατρίες και δεν έχει δρόμους και ούτε υποδομές και ο μόνος συνδετικός κρίκος είναι το Ισλάμ. Ο πληθυσμός τους είναι σουνίτες – Παστού, οι Τζατζικιού, Ουζμπεκοι, οι σιιτες Χαζάροι.

Από τον 19^o αιώνα οι Βρετανοί υπέστησαν τρεις τρομακτικές ήττες από τους Αφγανούς και το μεγάλο παιχνίδι που παίχτηκε γύρω από τον Αφγανιστάν τερματίσθηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα όταν με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μαζί και την Ρωσική Επανάσταση άλλαξαν άρδην τα δεδομένα και η Καμπούλ έπαυσε να είναι προτεκτοράτο του Λονδίνου.

Οι αμερικανατολική κατοχή στο Αφγανιστάν δεν άλλαξε τίποτε στις δομές και υπηρεσίες της χώρας και διατηρήθηκαν όλα τα προνόμια πολέμαρχων, φυλάρχων, διακινητής όπιου, μουλάδων κλπ.

Η παραγωγή όπιου ξεπερνά τους 4,300 μετρικούς τόνους που επί Σ. Ενωσης περιορίσθηκε στους 73 μ. τόνους το χρόνο. Σήμερα η αξία του ξεπερνά το 50% του νόμιμου αφγανικού Α.Ε.Π., όπου σήμερα το Αφγανιστάν είναι η πηγή του 90% της παγκόσμιας παραγωγής όπιου.

Εκείνο που τώρα φοβούνται οι Δυτικοί είναι μήπως οι τοπικοί πληθυσμοί, φατρίες και οπλαρχηγοί οδηγούν σε ένα νέο τύπο εμφύλιου συριακού πολέμου και σε ένα κύμα προσφύγων στην Ασία.

Τα σημειούμενα καθημερινά γεγονότα στο αεροδρόμιο της Καμπούλ είναι μια σημαδεμένη πληγή και τροπής για τον δυτικό πολιτικό κόσμο και πολιτισμό που περηφανεύεται πως είναι ο δημιουργός της προόδου, τεχνογνωσίας και πολιτισμού άσχετα στο πέρασμα του είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για την προσφυγιά μας και οι χώροι από όπου και αν προερχόμαστε είναι νεκροταφεία αυτοκρατοριών και νεκροταφεία νεκρών.

Σ’ αυτή την τρίτη δεκαετία του 21^ου αιώνα παρά τις τραγωδίες που περνά η ανθρωπότητα εξακολουθούμε να είμαστε διεφθαρμένοι κομπλεξικοί, οπισθοδρομικοί σε αντίθεση με την γνώριμη δυναμική και δημοκρατική Δύση που είναι το κέντρο υποτίθεται της ηθικής και επιστημονικής προόδου.

Αντί να προτάσσουμε τις ιδέες και τις Βίβλους μας υψώνουμε επίλεκτα τείχη οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων των χωρών μας και δεν δεχόμαστε στα πάτρια εδάφη μας αυτούς τους πρόσφυγες που προβάλαν τα στήθια τους για να διώξουν από τα εδάφη τους τους εκάστοτε κατακτητές.

Θα πρέπει όλοι να γνωρίζουμε πως ο κάθε ξεριζωμός από τον τόπο που μεγαλώσαμε είναι πόνος, ανθρώπινη αξιοπρέπεια και δεν έχει ούτε θρησκεία γιατί κανένας από εμάς δεν ξέρει από που κρατάει η σκούφια του.

Το μόνο που απομένει για μας είναι να παραμείνουμε ενωμένοι και με ζωντανή την μνήμη της ελπίδας και μακριά από τα υπονομευτικά σχόλια απέναντι στους αλλόθρησκους που κατά τον Σταύρο Ζουμπουλάκη «είναι η πηγή του φονταμενταλισμού», ενώ όπως σημειώνει ο Στρατής Μπουρνάζο «οι φανατικοί οδηγούν στην μισαλλοδοξία και στην διακίνηση αντιλήψεων που οδηγούν σε σύγκρουση πολιτισμών.