Η επιλεκτική μνήμη μας στο Κυπριακό και το κόστος της κατοχής

Αυτός ο μηχανισμός της επιλεκτικής μνήμης χρησιμοποιείται σαν αμυντικό στοιχείο για να μας παρέχει προστασία από οιανδήποτε και για να μας παρέχει προστασία από οιανδήποτε δυσάρεστο γεγονός το οποίο δεν μας συμφέρει επειδή διαβάζουμε τις υφιστάμενες αντιδικίες στα πλαίσια του άσπρου – μαύρου και ότι σαν ελληνοκυπριακή πλευρά είμαστε στην σωστή πλευρά.

Αγνοώντας σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν στο νησί μας όπως είναι η αποτυχία της Διασκεπτικής του 1948 που θα είχε κοινή διακυβέρνηση το νησί από

α) Ελληνοκύπριους – Τουρκοκύπριους,
β) ο ενωτικός αγώνας του κυπριακού ελληνισμού με την Ελλάδα,
γ) την απαξίωση των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου,
δ) τα 13 σημεία του Μακαρίου,
ε) τα διακοινοτικά γεγονότα του 1963 – 64
στ) η δημιουργία των τουρκοθηλακων και αυτοδιοίκηση τους που οδήγησε στην πρώτη πολιτική και εδαφική διχοτόμηση του νησιού,
ζ) η λανθασμένη διαχείριση του δημιουργηθέντος θέματος
(η) η αναβίωση του εθνικισμού, μισαλλοδοξίας, ρατσισμού,
θ) η δράση παράνομων ομάδων που κατάστρεφαν την δημόσια εικόνα του κράτους και περιουσίας,
ι) το πραξικόπημα από την ελληνική στρατιωτική χούντα και η ΕΟΚΑ Β’.

Όλα τα διαπραχθέντα λάθη μας έχουν απαριθμητές συνέπειες για την πλευρά μας και τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να διαχειριστούμε με σοβαρότητα – υπευθυνότητα και πολιτικό ρεαλισμό και ορθολογισμό.

Σ’ αυτό το κλίμα της ανασφάλειας και μη λύσης ο Ερντογάν αναβάθμισε την επιθετικότητα και τον γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή και σε ΄βάρος των γειτόνων της που οφείλεται (α) στον πλήρη έλεγχο του εσωτερικού μετώπου και στρατού, (β) στην οικονομική κρίση που επικρατεί και διαφθορά που επικρατεί στην χώρα και (γ) των μεγάλων πιέσεων για δημοκρατία στην χώρα και επίλυση των προβλημάτων με τους γείτονες του.

Μέχρι της στιγμής δεν έχει γίνει καμιά σοβαρή αυτοκριτική για τα λάθη που έχουμε κάμει και ούτε για τις αποτυχίες στις συνομιλίες για λύση του κυπριακού.

Δυστυχώς πριν το 1974 και μετά υπήρχαν σοβαρές ουσιαστικές προτάσεις και σχέδια για λύση του κυπριακού προβλήματος στην βάση ΔΔΟ και πολιτικής ισότητας μεταξύ των δυο κοινοτήτων που έγιναν αποδέκτες από τους κυπριακούς ηγέτες Μακάριο-Κυπριανού-Ντεγκτάς το 1977 και 1979 αντίστοιχα και υιοθετήθηκαν και από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και με εκτελεστές τους εκάστοτε Γενικούς Γραμματείς.

Αυτά τα σχέδια και προτάσεις δεν οδήγησαν σε λύση και απορριπτόταν το ένα μετά το άλλο επειδή δεν ευνοούσαν τους στόχους και επιδιώξεις της ελληνοκυπριακής πλευράς σε πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό επίπεδο που ήθελε η όποια λύση και εξουσία να είναι υπό τον έλεγχο ης λόγω της ελληνοκυπριακής πληθυσμιακής πλειοψηφίας.

Έτσι, αντί αυτοκριτικής και υπεύθυνων ερωτημάτων που οδηγείται ο τόπος εξαπολύουμε κυβέρνηση και κόμματα μαγικά πυρά ενάντια στην Τουρκία για την αδιάλλακτη θέση της χωρίς να ιδρώνει το αυτί μας πως οι θέσεις της κάθε πλευράς είναι καταχωρημένες στα επίσημα πρακτικά του ΟΗΕ. Θέλουμε απαλλαγή από την κατοχή χωρίς να κάνουμε την παραμικρή υποχώρηση επειδή κύριο μέλημα των ελίτ του τόπου είναι ο διαμοιρασμός της εξουσίας και του υφιστάμενου πλούτου του νησιού.

Αυτή η παράλογη στάση οφείλεται στον παράλογο εθνικισμό, ρατσισμό και στις παράλογες θέσεις μας να μη ξεφύγουμε από την διαχείριση της εξουσίας από την δική μας πλευρά νομίζοντας «πως το δίκαιο είναι με το μέρος μας νυν υπέρ πάντων ο αγών».

Οι εξαγγελίες Ερτογάν και Τατάρ στην φιέστα των Βαρωσίων την ημέρα της εισβολής μας έβαλαν «τα πόδια μας σ’ ένα παπούτσι» και θυμηθήκαμε ΔΔΟ με πολιτική ισότητα και τους προοδευτικούς Τουρκοκύπριους πως είναι συναγωνιστές μας . Αυτά φέρνει η ώρα που άλλοτε που ζούμε πελλον.

Ήρθε η ώρα μετά από αυτές τις προκλήσεις ο Πρόεδρος Αναστασιάδης σαν ένας νέος Ελευθέριος Βενιζέλος να παρακαθήσει σε σοβαρές συνομιλίες στην βάση της ΔΔΟ και της πολιτικής ισότητας των δυο κοινοτήτων και στην βάση των υποδείξεων του μακαριστού Γιάννου Κρανιδιώτη.

Η συμφιλίωση με την τουρκοκυπριακή και της αναγνώρισης του αγώνα των προοδευτικών κατά της πολιτική Ερτογάν που τους θέλει να τους αφομοιώσει πλήρως είναι για τον κυπριακό λαό σ’ αυτόν τον τόπο και να ζήσει σ’ αυτό τον τόπο ενωμένος.

Επίσης να εφαρμοσθεί ένα νέο Ελσίνκι για την Τουρκία με κανόνες και όρους συμμόρφωσης για καλή γειτονία με τους γείτονες και την ειρηνική λύση των προβλημάτων που υπάρχουν μεταξύ τους την πλήρη εφαρμογή της Δημοκρατίας σ’ αυτή την προσφυγή σε Διεθνή Σώματα για τις άλυτες διαφορές.

Πέρα αυτών να δημιουργηθεί ένα Ταμείο Κοινής Ανάπτυξης για την περιοχή και μια δυναμική παρουσία της ΕΕ στην περιοχή για ασφάλεια και σταθερότητα.