Οι παγκόσμιες προκλήσεις της πανδημίας υπογεννητικότητας και γήρανσης

Πέρα αυτών θα παρατηρηθεί αλλαγή στην πληθυσμιακή και κοινωνική δομή της κάθε χώρας γκετοποιηση των ξένων εάν δεν κατανοηθεί ότι γινόμαστε πολυεθνικοί και πολυπολιτισμικοί, αύξηση του εθνικισμού, θρησκευτικής αντιπαλότητας, γεωπολιτικών αλλαγών, συμμαχιών κ.λ.π.

Οι αναφερόμενες απειλές και αλλαγές προέρχονται από μια σειρά πρακτικές, κομματικές, θρησκευτικές, πολιτικές και νομικές που επηρεάζουν την κοινωνική και οικογενειακή ζωή και συνύπαρξη της οικογένειας καθώς επίσης λόγω ηθικής και ιατρικών πρακτικών που ακολουθούνται με τις αμβλώσεις.

Η μείωση του πληθυσμού σε μια σειρά χώρες οφείλεται στις κρατικές, οικονομικές και κοινωνικές αντλήσεις και παρεμβάσεις όπως συνέβη και στην Κίνα που λόγω υπερπληθυσμού περιόρισε τον αριθμό των παιδιών σε κάθε οικογένεια που τώρα έχει γήρανση πληθυσμού.

Ενώ σε Ινδία, Μεξικό και άλλες πάρα πολλές χώρες η μείωση των παιδιών οφείλεται:

α) στην καλύτερη διατροφή, εκπαίδευση και οικονομική στήριξη των παιδιών τους
β) της εύκολης πρόσβασης των κοριτσιών στην εκπαίδευση και απασχόληση,
γ) του χωρισμού ζευγαριών,
δ) της μειωμένης απασχόλησης νέων,
ε) της μη οικονομικής στήριξης των οικογενειών,
στ) της έλλειψης βρεφικών και νηπειαγωγικών σταθμών και γενικότερα της εκπαιδευτικής πολιτικής και στήριξης των νέων σε σειρά τομέων υγιεινής απασχόλησης και κατάρτισης στις νέες τεχνολογίες και τεχνικά επαγγέλματα.

Αυτές οι μεταβολές στην υπογεννητικότητα και γήρανση οδηγούν σε βαθύτερες αλλαγές:

α) στη σύνθεση του πληθυσμού,
β) στην ελλιπή οικονομία και ανάπτυξη και
γ) λειτουργία κράτους και κοινωνίας.

Επειδή το πρόβλημα της πανδημίας, υπογεννητικότητας και γήρανσης είναι παγκόσμιο και ευρωπαϊκό θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά την παγκόσμια κοινότητα και ΟΗΕ όπου θα πρέπει να καταρτήσει τα κατάλληλα μέτρα και προγράμματα, όπου, μέσω της σύστασης ειδικού γραφείου να παρέχει στα κράτη ειδική βοήθεια που μέσω αυτών θα παρέχεται

α) ποικίλη βοήθεια και χρηματοδότηση προς τις οικογένειες για εξάλειψη της υπογεννητικότητας
β) εξασφάλιση εργασίας,
γ) μείωση ασφαλιστικών εισφορών
δ) αύξηση της χρονικής περιόδου για φροντίδα του νεογέννητου
ε) βελτίωση και ανάπτυξη του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας, υγείας, παιδείας, απασχόλησης των νέων, φροντίδας των ηλικιών και απασχόλησης τους
ζ) ανάπτυξη και υιοθέτησης μεταναστευτικής και πολιτισμικής πολιτικής.

Οι αλλαγές που θα προέλθουν από την υπογεννητικότητα θα έχουν επιπτώσεις στις χώρες

α) με ηλικίες 0-19 ετών,
β) των 20 – 64 ετών που εργάζονται και
γ) σε εκείνες που θα εισέλθουν στην συνταξιοδότηση που όπως παρατηρείται έχουν μακρά διαρκείας ζωής.

Παρά το γεγονός ότι έχουμε μια αυξημένη παγκόσμια υπογεννητικότητα εντούτοις η Αφρικάνικη ήπειρος έχει μια αυξημένη γεννητικότητα στην υποσαχάρια περιοχή όπου ο γενικός πληθυσμός της αναφερομένης ηπείρου θα υπερτριπλασιαστεί και θα ξεπεράσει τα 3 δις μέχρι το τέλος του αιώνα και σ’ αυτό πρωτοπορούν οι ακόλουθες χώρες:- Νιγηρία, που θα είναι η πολυπληθέστερη, Τανζανία, Κονγκό, Σουδάν, Αιθιοπία, Ουγκάντα, Ζάμπια, Κένυα, Νίγηρας.

Γι’ αυτό καλούνται οι G20 και ιδιαίτερα η Ευρώπη να δώσουν ιδιαίτερα προσοχή στην ορθή ανάπτυξης και αξιοποίηση της οικονομίας και πληθυσμού αυτής της ηπείρου εφαρμόζοντας όλες τις δημοκρατικές αρχές και αξίες στους τομείς πολιτικής, παιδείας, υγείας, ανάπτυξης της κοινωνίας και απασχόλησης.

Ο Ζαν-Κλοντ Γιουγκερ τόνισε στο διάγγελμα του «εάν θέλουμε να μιλούμε στο μέλλον θα πρέπει να κοιτάξουμε την Αφρική».