Ένα μύθο θα σας πω...

Διερωτούμαι, πρώτα απ΄ όλα, αν τα ΜΟΕ συνιστούν οτιδήποτε άλλο από δημιουργία κλίματος για προσέγγιση των πλευρών με στόχο να παρακαθήσουν σε συνομιλίες εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Η απάντηση φυσικά είναι ότι τα ΜΟΕ δεν υποκαθιστούν τη διαδικασία των συνομιλιών, ούτε βέβαια την λύση. Αλλά τα συγκεκριμένα ΜΟΕ τι αποτέλεσμα είχαν; Πρώτον απερρίφθησαν αμέσως από Τατάρ και Άγκυρα. Δεύτερον παρά την πρωτοβουλία των ΜΟΕ, Άγκυρα και κατοχικό καθεστώς σκλήρυναν τη στάση τους όσον ποτέ προηγουμένως. Και τίθεται τώρα το βασικό ερώτημα: Ποια ή ποιες είναι οι δικές μας πρωτοβουλίες οι οποίες θα οδηγήσουν Τουρκία και Τατάρ πίσω στο τραπέζι των συνομιλιών και μάλιστα εντός παραμέτρων του ΟΗΕ; Οφείλει να δώσει έστω και ένα παράδειγμα. Ποια είναι εκείνη πρωτοβουλία που θα κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία και επιθετικότητα που βρίσκονται στο ζενίθ τους;

Η λογική λέει ότι, αφού δεν πιστεύει στις πιέσεις επι της Τουρκίας, αυτή η πρωτοβουλία πρέπει να εμπεριέχει τέτοιο όφελος για την Τουρκία έτσι ώστε να εγκαταλείψει την επίσημη πλέον τουρκική θέση (απόφαση Συμβουλίου Ασφαλείας της Τουρκίας) για δύο κράτη στην Κύπρο, μέσον της αναγνώρισης της «ΤΔΒΚ». Θέση την οποία η Τουρκία γνωστοποίησε επίσημα και πανηγυρικά και προς τον ΟΗΕ. Μήπως θα είναι μια πρωτοβουλία που θα συναντά τις «ανησυχίες της Τουρκίας»; Δεν πιστεύω αυτό να εννοεί γιατί το να συναντήσουμε τις « ανησυχίες» της Τουρκίας αυτή τη στιγμή στο Κυπριακό ισοδυναμεί με αποδοχή διχοτομικής διευθέτησης του Κυπριακού. Εξέλιξη που θεωρώ ότι δεν την αποδέχεται, ούτε βέβαια την αποδέχεται οποιοσδήποτε πιστεύει στην ανάγκη να φτάσουμε σε λύση αρχών στο Κυπριακό. Να έχουμε δηλαδή ένα κανονικό κράτος και μια πατρίδα κυρίαρχη, ανεξάρτητη και εδαφικά ακέραιη. Αρα η δυνατότητα να συναντήσουμε τις τουρκικές «ανησυχίες», δηλαδή τις τουρκικές διχοτομικές επιδιώξεις, που το πιο πιθανό στοχεύουν στην ενσωμάτωση των κατεχομένων στην Τουρκία δεν υφίσταται.

Τι απομένει να σκεφτούμε; Ότι θα αναπτύξουμε πρωτοβουλίες οι οποίες θα προσκομίσουν τέτοιο όφελος στην Τουρκία που οικειοθελώς, χωρίς πιέσεις, θα εγκαταλείψει τα επεκτατικά της σχέδια, θα συναινέσει σε λύση εντός των παραμέτρων του ΟΗΕ. Αν αυτό υπονοεί, θα πρέπει να πεί σε τι θα συνίσταται μια τέτοια πρωτοβουλία. Θα αφορά την ενέργεια; Θα συσχετίσει την λύση του κυπριακού με τις απαράδεκτες αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο; Θα πάρει ανταλλάγματα και από ποιόν, για τον ρόλο που επιδιώκει στη Μεσόγειο; Στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκής Ένωση; Κάποιος θα πει μα όλα τα πιο πάνω είναι εικασίες. Ορθό. Εικασίες όμως που προκύπτουν λογικά όταν ακούεις από υποψήφιο για την Προεδρία μια τέτοια θέση. Ως εκ τούτου αποτελεί υποχρέωση του να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Δεν μπορεί να αφήσει να αιωρούνται ζωτικά ερωτήματα.

Η Τουρκία έφτασε στο σημείο για να μην έχει παρενοχλήσεις στα επεκτατικά της σχέδια σε βάρος της Κύπρου, να φροντίσει να εκλεγεί ηγέτης των τ/κ ο διχοτομιστής κ. Τατάρ. Για τον ίδιο λόγο προσπαθεί να καταπνίξει κάθε φωνή στην τ/κ κοινότητα που επιζητά επανένωση του νησιού μας στα πλαίσια των αποφάσεων του ΟΗΕ.

Η τουρκική αδιαλλαξία θα καμφθεί κατά την γνώμη μου από ένα συνδυασμό οφέλους και κόστους. Όταν δηλαδή θα νοιώσει ότι το όφελος της από την λύση του Κυπριακού είναι μεγαλύτερο από το κόστος που της προκαλεί η αδιαλλαξία και επεκτατικότητα της. Όταν θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο αμοιβαίο όφελος των εμπλεκομένων πλευρών και το κόστος που θα τις επιφέρουν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν από τη διεθνή κοινότητα για την απαράδεκτη και ιμπεριαλιστική συμπεριφορά και πολιτική της. Αν είναι -και είναι- απαράδεκτη, από Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλους οργανισμούς και κράτη η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και οι προσαρτήσεις εδαφών, ενέργειες που τιμωρούνται με εξαιρετικά σκληρά μέτρα, γιατί η λήψη μέτρων, οι κυρώσεις και η πίεση κατά της Τουρκίας είναι μύθος;