Ουκρανία: Απαντήσεις στην προπαγάνδα του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής (Β’ Μέρος)*

Μήπως από τη Συρία, όπου συμμετείχε ενεργά στην «αντιτρομοκρατική εκστρατεία», ή από τη Λιβύη, όπου επίσης έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επέμβαση που ευθύνεται για το σημερινό χάος; Μήπως επέστρεψε από την Αφρική, όπου στρατεύματα ευρωπαϊκών κρατών, όπως η Γερμανία, δίνουν μάχες για τα συμφέροντα των μονοπωλίων τους απέναντι στα ρωσικά και στα κινεζικά;

Η ΕΕ δεν «επέστρεψε», γιατί δεν έλειψε ποτέ από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους πολέμους. Ηταν πάντα παρούσα, ως «πυλώνας» του ΝΑΤΟ, αφού τα 21 από 30 μέλη της ευρωατλαντικής συμμαχίας είναι και κράτη - μέλη της.

Τώρα μιλάνε για το «τέλος των ανταγωνισμών» στο εσωτερικό της και την αρχή μιας «νέας εποχής», με ταχύτερα βήματα στην πολιτική και στρατιωτική ενοποίηση. Κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ λένε μάλιστα ότι μια πιο «αυτοτελής εξωτερική πολιτική» της ΕΕ μπορεί να λειτουργήσει «εξισορροπητικά» στις ΗΠΑ, «για την ειρήνη και τη σταθερότητα» στην περιοχή.

«Κάθε βήμα που ενισχύει τη συνοχή της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας της ΕΕ ενισχύει τον πραγματικό αντίπαλο των εργαζομένων, τη δικτατορία του κεφαλαίου. Εμβάθυνση της ενοποίησης της ΕΕ σημαίνει ενίσχυση των ενιαίων μηχανισμών για την εφαρμογή ενιαίων αντιδραστικών κατευθύνσεων σε βάρος των λαών», σημείωναν οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 21ο Συνέδριο και αυτό επιβεβαιώνει η πείρα των λαών, ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια.

Η υπογραφή της Συνθήκης του Μάαστριχτ οδήγησε σε «περισσότερη Ευρώπη» και σηματοδότησε την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης σε όλα τα μέτωπα (εργασιακά, ασφαλιστικό, κ.τ.λ.). Η ΟΝΕ και το κοινό νόμισμα ήταν το όχημα για την καθήλωση των μισθών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, ενώ συνοδεύτηκε και από το περίφημο Σύμφωνο Σταθερότητας.

Η Συνθήκη του Σέγκεν έφερε νέα μέτρα και μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής, ενώ το Ευρω-Σύνταγμα καθιερώνει ως «ιερή» και «ανεπίστρεπτη» τη δικτατορία των μονοπωλίων στα κράτη - μέλη της ΕΕ, παίρνοντας επιπλέον μέτρα για τη θωράκισή της από τον εχθρό λαό.

Σήμερα, στο ευρωπαϊκό έδαφος, με συμμετοχή όλων των κρατών - μελών, ξεδιπλώνεται το ΝΑΤΟικό σχέδιο για την περικύκλωση της Ρωσίας και την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Βαλκανίων, που ρίχνει λάδι στη φωτιά των ανταγωνισμών και σωρεύει καύσιμη ύλη για πολέμους όπως αυτόν στην Ουκρανία. Χέρι χέρι με την αντιλαϊκή κλιμάκωση στο εσωτερικό, η παραπέρα ενοποίηση και διεύρυνση της ΕΕ συμπληρώνεται και από αναβαθμισμένους ρόλους στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, συμμετοχή σε νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και αποστολές.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι σβήνουν και οι μεταξύ τους αντιθέσεις. Είναι όλοι μαζί στο τσάκισμα του λαού και τσακώνονται μεταξύ τους - και με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα - για τη μοιρασιά της λείας.

Η παραπέρα ενοποίηση της ΕΕ στην εξωτερική πολιτική και στην άμυνα σημαίνει μεγαλύτερη στρατιωτικοποίηση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, ένταση του αντικομμουνισμού, νέοι μηχανισμοί καταστολής και κλιμάκωση της πολεμικής προετοιμασίας. Σημαίνει μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες, που θα πληρώσουν οι λαοί, για να μπορεί η ΕΕ στον παγκόσμιο ανταγωνισμό που δυναμώνει να υπερασπίζεται με μεγαλύτερη «αυτοτέλεια» τα ιδιαίτερα συμφέροντα των μονοπωλιακών της ομίλων, σε βάρος των λαών.

Ο αναθεωρητισμός της Ρωσίας «δίνει ιδέες» στην Τουρκία και απειλεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας

• Εχθρός μας είναι ο αναθεωρητισμός. Αν κυριαρχήσει, θα τον βρούμε μπροστά μας στο Αιγαίο και στην Κύπρο από την Τουρκία. Πώς θα ζητήσουμε τότε στήριξη από τους συμμάχους μας αν εμείς δεν στηρίξουμε τώρα την Ουκρανία;

- Είναι πρόκληση για τον λαό μας το παραμύθι ότι η μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στα ΝΑΤΟικά σχέδια τη θωρακίζει δήθεν απέναντι στην επιθετικότητα της... συμμάχου Τουρκίας.

Οσοι το διακινούν κάνουν πως δεν είδαν ότι είναι ακριβώς τα ΝΑΤΟικά σχέδια στην περιοχή και η προσπάθεια για τη διασφάλιση της ΝΑΤΟικής συνοχής, στο πλαίσιο του σφοδρού ανταγωνισμού με Ρωσία και Κίνα, αυτά που «βάζουν ιδέες» και δίνουν αέρα στα πανιά των απαράδεκτων διεκδικήσεων της Τουρκίας.

Η συζήτηση στη Βουλή, με την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνούν στην «ανάγκη» επιτάχυνσης των διευθετήσεων στο Αιγαίο, λόγω της «νέας κατάστασης» που προκαλεί ο πόλεμος στην ευρύτερη περιοχή, είναι αποκαλυπτική. Από τη μια «δείχνουν» ως κίνδυνο για τα κυριαρχικά δικαιώματα τον «αναθεωρητισμό» της τουρκικής αστικής τάξης και από την άλλη «τρέχουν» να κλείσουν τα ανοιχτά μέτωπα στα Ελληνοτουρκικά με ΝΑΤΟική «ομπρέλα», ώστε να θωρακίζεται από τους ανταγωνιστές η νοτιοανατολική πτέρυγα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας.

Κάνουν πως δεν είδαν το ΝΑΤΟ - που με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του από τα Βαλκάνια έως τη Μ. Ανατολή «διδάσκει» αναθεωρητισμό και επαναχάραξη συνόρων εδώ και δεκαετίες - να κάνει τον «Πόντιο Πιλάτο» ή ευθέως να στηρίζει όλες τις επιθετικές ενέργειες και προκλήσεις της τουρκικής ηγεσίας, όταν αυτή εισέβαλε στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη ως «ανάχωμα» στη Ρωσία και, βέβαια, όταν μόλις δύο χρόνια πριν παραβίαζε τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου και το ΝΑΤΟ έστηνε μηχανισμούς διευθέτησης των «διαφορών».

Η πείρα δείχνει άλλωστε πως η διαχρονική στήριξη που έχουν προσφέρει οι ελληνικές κυβερνήσεις στις ΝΑΤΟικές επεμβάσεις και σχέδια συνυπάρχει με την αναβάθμιση των διεκδικήσεων της τουρκικής ηγεσίας σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Δεν έχει κανείς παρά να κοιτάξει μόνο τα τελευταία χρόνια: Η εμπλοκή στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ «απογειώθηκε» με τις συμφωνίες που υπέγραψαν ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ με τις ΗΠΑ, και το ίδιο και οι αμφισβητήσεις της Τουρκίας και οι αμερικανοΝΑΤΟικές παρεμβάσεις προκειμένου να τρέξουν μια ώρα αρχύτερα οι επικίνδυνες «διευθετήσεις».

Αλλά και η ιστορική πείρα μιλάει για τα παραμύθια τους: Με την κατοχή της Κύπρου με τις πλάτες των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, με τα Ιμια και τις συμφωνίες που ακολούθησαν, με το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, εκεί όπου το ΝΑΤΟ δεν αναγνωρίζει σύνορα, δίνοντας κι άλλο «αέρα στα πανιά» των απαράδεκτων διεκδικήσεων της Τουρκίας που πλέον έχει φτάσει να αμφισβητεί ως και την κυριαρχία των ελληνικών νησιών.

Μάλιστα, η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία επιστρατεύουν τελευταία και τον απαράδεκτο όρο του «ΝΑΤΟικού εδάφους» που ανοίγει πολύ επικίνδυνους δρόμους σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, μια «κερκόπορτα» ώστε - όπως λένε ήδη για τις θαλάσσιες και εναέριες ζώνες - αύριο-μεθαύριο να απαιτηθεί και η συνδιαχείριση με το ΝΑΤΟ επιδιαιτητή και στο «ΝΑΤΟικό έδαφος».

Γι' αυτό και η μεγαλύτερη συμβολή απέναντι στον αναθεωρητισμό και την προκλητικότητα της τουρκικής αστικής τάξης, τα σχέδια για αλλαγές συνόρων, δεν είναι το βαθύτερο μπλέξιμο στα ΝΑΤΟικά σχέδια που τα τροφοδοτούν, αλλά να δυναμώσει, μαζί και με τον τουρκικό λαό, η πάλη για αποδέσμευση από την ιμπεριαλιστική συμμαχία του ΝΑΤΟ και όλες τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, με τους λαούς να έχουν την εξουσία.

Πρέπει να πληρώσουμε το «τίμημα της ελευθερίας»

• Η εμπλοκή μας στον πόλεμο είναι αυτονόητη, επειδή αυτό είναι το τίμημα της ελευθερίας. Στο τέλος του δρόμου βρίσκονται η ασφάλεια και σταθερότητα, η ενεργειακή και γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας.

- Ο λαός καλείται να στηρίξει τη βαθύτερη ελληνική εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους με χρεοκοπημένες υποσχέσεις ότι στην άκρη του τούνελ υπάρχει φως για την αναβάθμιση της Ελλάδας στον ενεργειακό και γεωπολιτικό χάρτη. Ποιο «τίμημα» καλείται όμως να πληρώσει, πέρα από τον μόνιμο κίνδυνο να αποτελέσει στόχο και θύμα στρατιωτικών αντιποίνων από τους αντίπαλους του ΝΑΤΟ;

Οι οικονομικές συνέπειες του πολέμου και της ελληνικής εμπλοκής είναι ήδη εδώ για τον λαό.

• Είναι τα 4 δισ. ευρώ των ΝΑΤΟικών εξοπλισμών, τους οποίους πλέον η κυβέρνηση συνδέει ανοιχτά με την υπεράσπιση του «ΝΑΤΟικού εδάφους», που καμιά σχέση δεν έχει με την άμυνα της χώρας. Αντίθετα, καλλιεργεί το έδαφος στην τουρκική αστική τάξη να κλιμακώνει την πολιτική των αμφισβητήσεων και των γκρίζων ζωνών, όπως έκανε και στο Αιγαίο, το οποίο βαφτίστηκε ΝΑΤΟική θάλασσα και «ενιαίος επιχειρησιακός χώρος» του ΝΑΤΟ. Πανάκριβο στρατιωτικό υλικό έχει σταλεί ως «πολεμική βοήθεια» στην Ουκρανία και έπεται συνέχεια, αφού η κυβέρνηση έχει αφήσει ανοιχτό να στείλει μέχρι και πολεμικά αεροσκάφη.
• Είναι οι πολεμικές ανατιμήσεις στο φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, που έχουν εκτοξεύσει τις τιμές τους σε ρεκόρ δεκαετίας, συμπληρώνοντας τις μεγάλες αυξήσεις από την απελευθέρωση της αγοράς Ενέργειας και την «πράσινη» ανάπτυξη. Το τίμημα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του πολέμου είναι το ακριβότερο ρεύμα, η μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια, οι τιμές - φωτιά σε μετακινήσεις και βασικά αγαθά, με τον πληθωρισμό να τρέχει τον προηγούμενο μήνα στα επίπεδα ρεκόρ του 6,3%.
• Είναι ο δημοσιονομικός λογαριασμός του πολέμου, που η αποπληρωμή του έχει ήδη αρχίσει. Αρκεί να διαβάσει κανείς την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τις κατευθυντήριες γραμμές για το 2023, για την «ανάγκη προσαρμογής των δημοσιονομικών πολιτικών ως αντίδραση στις ταχέως μεταβαλλόμενες συνθήκες» και «επικαιροποίηση ανάλογα με τις ανάγκες». Ο λαός πλήρωσε την καπιταλιστική ανάπτυξη και κρίση. Τώρα του φορτώνουν και το δίδυμο αδερφάκι τους, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ηδη οι υπέρογκες πολεμικές δαπάνες για τη θωράκιση του ΝΑΤΟικού «συστήματος ασφάλειας» δημιουργούν νέα τεράστια κρατικά ελλείμματα και χρέη, που θα πληρώσουν μέχρι δεκάρας οι λαοί.
• Είναι οι επιπτώσεις από τις κυρώσεις και τα αντίμετρα που επιβάλλουν εκατέρωθεν τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και καταλήγουν κι αυτές στην τσέπη του λαού. Για παράδειγμα, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι και οι βιοπαλαιστές είναι αυτοί που θα πληρώσουν ακριβότερα τις συνέπειες στον Τουρισμό, αφού 600.000 Ρώσοι και Ουκρανοί δεν θα έρθουν φέτος στη χώρα. Το έργο το έχουν ξαναδεί και οι βιοπαλαιστές αγρότες που πλήρωσαν τη νύφη για τις κυρώσεις του 2014. Πέρα από τα ακριβότερα καύσιμα, αγροτικά εφόδια και πρώτες ύλες, με τα οποία ήταν αντιμέτωποι και πριν από τον πόλεμο, η ζημιά θα είναι ακόμα μεγαλύτερη, αν υπολογίσει κανείς ότι το εμπάργκο που επιβλήθηκε τότε στη Ρωσία από την ΕΕ, τους στοιχίζει περί τα 160 εκατομμύρια κάθε χρόνο!

Από την άλλη βέβαια, στη σκιά του πολέμου, επιταχύνεται ο σχεδιασμός για μεγάλες επενδύσεις στον ενεργειακό τομέα, με στόχο και την απεξάρτηση της ΕΕ από το ρώσικο αέριο. Σ' αυτόν τον σχεδιασμό η ελληνική αστική τάξη επιδιώκει να αναβαθμιστεί, από τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό και διακομιστικό κόμβο, με την κατασκευή νέων ενεργειακών υποδομών στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, τη χάραξη νέων δρόμων για τη διοχέτευση φυσικού αέριου στην Ευρώπη, τη μεγαλύτερη συμμετοχή του ελληνόκτητου εφοπλιστικού στόλου στην παγκόσμια μεταφορά του LNG.

Τι θα κερδίσει απ' όλα αυτά ο λαός; Απολύτως τίποτα! Το δείχνει η πείρα από τη μέχρι τώρα συμμετοχή στον αμερικανοΝΑΤΟικό ενεργειακό σχεδιασμό: Αγωγοί φτιάχτηκαν, τερματικοί σταθμοί σχεδιάστηκαν, συμμαχίες έγιναν, δρόμοι χαράχτηκαν, όμως ο λαός πληρώνει πανάκριβα το ρεύμα, η ενεργειακή φτώχεια μεγαλώνει, χιλιάδες απολύσεις γίνονται στον ενεργειακό τομέα.

Υπάρχει άλλωστε και το παράδειγμα της Ουκρανίας, η οποία αποτελεί ενεργειακό και διακομιστικό κόμβο στα όρια της Ευρασίας, αλλά ούτε σταθερότητα, ούτε ασφάλεια, ούτε ευημερία έφερε στον λαό της. Αντίθετα, τον έριξε στη λάβα του πολέμου...

πηγή: Ριζοσπάστης

* Σημείωση e-kypros: Λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτή η προπαγάνδα -πέραν της ντόπιας από την κυβέρνηση, το κυβερνών κόμμα και τα αστικά μέσα ενημέρωσης- έρχεται απευθείας και από την Ελλάδα στα σπίτια μας εδώ στην Κύπρο, αναδημοσιεύουμε το κείμενο αυτό γιατί είναι χρήσιμο να ακούγεται και το άλλο αφήγημα και επιχειρηματολογία και όχι μόνο το αφήγημα ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ και όσων υπηρετούν την πολιτική των ιμπεριαλιστικών κέντρων, αναπαράγοντας την προπαγάνδα τους για να δικαιολογούν την πλιτική τους.

Κυπ. Κ.