του Γιώργου Παυλόπουλου*

Την τελευταία εβδομάδα η Βρετανική πολιτική σκηνή έχει αναστατωθεί με τις αποκαλύψεις για συνεργασία του γνωστού δημοσιογράφου, «ακτιβιστή της Αριστεράς» και ιδεολογικού μέντορα, Πολ Μέισον με τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας. Ο ίδιος δεν επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει την διαρροή προσωπικών του e-mail με προϊστάμενο των μυστικών Υπηρεσιών, αν και η όλη επιχειρηματολογία είναι του στυλ «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις».

Οι περισσότεροι θυμούνται τον Πολ Μέισον σαν επικοινωνιακή πριμαντόνα του ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν, και μετέπειτα στενό συνεργάτη των Κόρμπιν, Βαρουφάκη. Η περίπτωση είναι εξόχως αποκαλυπτική, όχι τόσο γιατί ο Μέισον αποδεικνύεται «συνεργάτης», (αυτοί πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν σε όλους τους χώρους) αλλά η ευκολία με την οποία έπαιζε τον ρόλο του.

Της Τζένης Κριθαρά*

Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ για απαγόρευση των αμβλώσεων πηγαίνει την χώρα 150 χρόνια πίσω. Δεν το λέω εγώ. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν το είπε σε έκτακτο διάγγελμά του. Είναι πολλοί οι χαρακτηρισμοί με τους οποίους έχει «στολιστεί» κατά καιρούς ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, αλλά ούτε «υστερική φεμινίστρια», ούτε «ακροαριστερός δικαιωματιστής» είναι. Ένας συντηρητικός πολιτικός είναι, στο πλαίσιο του προοδευτικού πρόσημου του Δημοκρατικού κόμματος. Το γεγονός πως κατακεραύνωσε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου είναι ενδεικτικό των ραγδαίων εξελίξεων και των βαρύτατων συνεπειών που αναμένεται να έχει στην αμερικανική κοινωνία αυτή η απόφαση.