Του Νίκου Μπογιόπουλου*

Ο “στρατηγός άνεμος”, τα “ασύμμετρα φαινόμενα”, η “κλιματική αλλαγή”, η ευθύνη να γίνεται πινγκ – πονγκ ανάμεσα σε δημάρχους που τσακώνονται, στους κυβερνώντες που εξοργίζουν και σε… μοιραίες κακοδαιμονίες που περιλαμβάνουν από τον “τρελό” σαν “μπακλαβά” (!) Υμηττο μέχρι το… πουλί που πήραν φωτιά τα φτερά του. Αυτά τον περασμένο Ιούνη. Και τώρα πια, με την Αττική να καίγεται από άκρη σε άκρη, φτάσαμε και στα «διαγγέλματα»… αυτοθαυμασμού του Μητσοτάκη! 

Ο,τι ακολουθεί είναι άρθρο που γράφτηκε πέρσι της ώρα της καταστροφής στην Εύβοια. Πέρασε ένας χρόνος. Δεν έχει αλλάξει τίποτα. Τί-πο-τα!

* * *

Να μην έχεις τσίπα σημαίνει να “κλαις” και να “οδύρεσαι” όταν καίγεται κανένας σκουπιτοτενεκές σε καμιά διαδήλωση, αλλά όταν καίγεται η Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη να αλληλοσυγχαίρει η “επιτελικότητα” την “αριστεία” σου - και τις δυο μαζί η μιντιακή αλητεία.

Της Λιάνας Κανέλλη*

Τώρα που τον κόσμο θερίζει η ανασφάλεια, η φτώχεια, η απειλή της γενίκευσης του πολέμου και ξετυλίγεται το χρονικό της επικείμενης πείνας κι ο βαρύς χειμώνας της πιο εξειδικευμένης ενεργειακής φτώχειας, θαρρώ πως ο καλύτερος τρόπος να αντισταθεί κανείς είναι να κατεβαίνει, όσο γίνεται πιο συνειδητά, στον μικρόκοσμο του λεγόμενου Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην ουσία να σταθεί στο μπόι του ανθρώπου.