Αχ, αυτό το μήλο. Είναι νησί κυκλαδίτικο δικό μας, είναι και μια αμερικάνικη πολιτεία, η Νέα Υόρκη, που λένε πως βάφτηκε κόκκινη από έναν Αμερικανο-Ινδό ράπερ, μουσουλμάνο που ζει πιο αμερικάνικα από τους Αμερικάνους, και πιο μακριά από τη Σαρία από όσο οι ζηλωτές Εβραίοι. Δεν ξέρω άλλο φαγώσιμο με τόση επιρροή στην παγκόσμια πολιτική, οικονομική και θρησκευτική κουλτούρα. Ακόμα και τα ψάρια υπολείπονται.
Το μέγα ερώτημα στο κυπριακό είναι διττό:
α) Το πρώτο είναι αν κάποιος θέλει να λύσει το κυπριακό.
β) Το δεύτερο είναι τι λύση θέλει να δώσει.
Ο ΄Ερχιουρμαν σίγουρα δεν είναι Τατάρ. Δεν υιοθετεί την λύση δύο Κρατών. Υιοθετεί μια άλλη θέση. Ποια είναι αυτή; Απόλυτος κριτής της άποψης του, της θέσης του θα είναι αυτά που θα καταθέσει στο τραπέζι των συνομιλιών. Είναι ευθύς εξ΄ αρχής θετικό το ότι δεν θέτει ως όρο, για επανέναρξη των συνομιλιών, την εκ των προτέρων αποδοχή των διχοτομικών θέσεων Τατάρ, για δύο Κράτη. Δεν υιοθετεί τη θέση ότι η Ομοσπονδία απέθανε. Τι εισηγείται;
Η πιο αγαθή προσέγγιση του σκουπόξυλου είναι στο παραμύθι που το καβαλάει η μάγισσα και πετάει. Κι όμως, η βαθύτερη κοινωνική φθορά και αποσύνθεση, αποτέλεσμα μακρόχρονης κυριαρχίας της αστικής τάξης, εν καιρώ τυπικά ειρήνης, κατάφερε να βρωμίσει αυτή καθαυτή την έννοια της καθαριότητας στον δημόσιο χώρο. Σαν κακιά μάγισσα, η κυρίαρχη καταναλωτική ιδεολογία θεωρεί το κράτημα του σάρωθρου ως την έσχατη υποτίμηση. Είναι μια πλευρά της προπαγάνδας όσα κουβεντιάστηκαν για τον Αγνωστο Στρατιώτη και την Πλατεία Συντάγματος, καθόλου ορατή με γυμνό μάτι.
