Πριν ένα χρόνο ο Μίκης Θεοδωράκης, τώρα ο Κώστας Καζάκος. «Εφυγε» ένας ακόμα από «αυτούς τους ωραίους δικούς μας», όπως έλεγε η αείμνηστη Τζένη Καρέζη στην εμβληματική θεατρική παράσταση -σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα- «το μεγάλο μας τσίρκο».
Δικοί μας ωραίοι φεύγουν τώρα που τους χρειαζόμαστε περισσότερο.
Την κατεύθυνση να γενικευτεί ως «κανονικότητα» η ζωή με τα ελάχιστα δίνει η Οδηγία της ΕΕ για τους «επαρκείς κατώτατους μισθούς», που εγκρίθηκε την Τετάρτη στο Ευρωκοινοβούλιο και για την οποία ήδη πανηγυρίζουν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι εργοδοτικές ενώσεις.
Η Οδηγία συζητιόταν εδώ και μήνες, αποκαλύπτοντας από το προσχέδιο ακόμα τον στόχο της να καθιερώσει για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων το «ταβάνι» στον κατώτατο μισθό κάθε χώρας, επομένως και το πλαίσιο για τη διαρκή συμπίεση του μέσου μισθού.
Στα χέρια μας έφτασαν, άγνωστο πώς, οι κομμένες σελίδες ενός ημερολογίου, που, όπως φαίνεται, ανήκει σε κάποιον υπάλληλο, ίσως και αξιωματικό, της ΕΥΠ. Φυσικά, το κείμενο ήταν, πέρα από φανταστικό, επίσης ανυπόγραφο, οπότε το δημοσιεύουμε με κάθε επιφύλαξη για το περιεχόμενο των γραφόμενων, με τον τίτλο: Ημερολόγιο ενός Κατασκόπου.
«Αγαπητό ημερολόγιο,
πάνε μέρες που δεν σου έχω γράψει. Σήμερα όμως δεν άντεξα, με φόρτισε πολύ όλη αυτή η συζήτηση γύρω από το απόρρητο της Υπηρεσίας. Επειδή όντως, όπως μήνυσε η Ντόρα, κανένας δε θέλει να μπει δέκα χρονάκια μέσα, το απόρρητο είναι κυριολεκτικά "μέχρι τον τάφο". Σκέφτηκα, λοιπόν, αυτές τις μέρες πιο έντονα πως ούτε την τελευταία μου ώρα, στην ύστατή μου κοινωνία, δεν θα μπορώ να μιλήσω σε κάποιον Πατέρα, να του πω:
