Του Γιάννη Γκιόκα*

«Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος παλεύει για να γεννηθεί, ζούμε την εποχή των τεράτων».

Φυσικά ο κ. Μητσοτάκης δεν είχε στο μυαλό του την ιστορική αυτή φράση του Αντόνιο Γκράμσι για τον καπιταλισμό που πεθαίνει, όταν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στη ΔΕΘ μίλησε για «πολιτικές τερατογενέσεις», αναφερόμενος σε ανυπόστατα σενάρια κυβερνήσεων συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, του ΜέΡΑ25, με τη συμμετοχή ή ανοχή του ΚΚΕ. Διαφορετικά θα έπρεπε να συμπεριλάβει και τη δική του κυβέρνηση σε αυτή την κατηγορία. Για παράδειγμα, τι άλλο παρά «πολιτική τερατογένεση» ήταν ο κυνισμός και ο «κοινωνικός δαρβινισμός» που εξέπεμψε η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών με αφορμή την ενεργειακή φτώχεια, ότι «όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει»;

Της Λιάνας Κανέλλη*

Το μαρτύριο της υπέρ-παρά-υπό-πληροφόρησης είναι μια εμπορικής φύσης μάστιγα των καιρών με κυριολεκτικά σαδομαζοχιστικά χαρακτηριστικά. Ο νους του καθημερινού ανθρώπου, δηλαδή όλων μας, πέφτει ημιεκούσια ή ημιακούσια στην κινούμενη άμμο μιας εντυπωσιακής αντιφατικότητας, χωρίς, εν μέσω ομαδικών πυρών, να υπάρχει χρόνος για επεξεργασία των αντιφάσεων και εξαγωγή συμπερασμάτων και θέσεων. Ακούγεται περίπλοκο αλλά δεν είναι, πρόκειται για μια μορφή -από τις ισχυρότερες όμως- χειραγώγησης των μαζών. Είναι επιστημονικά επεξεργασμένη. Διαθέτει τεράστιο οπλοστάσιο και μέσα για παραγωγή θηριώδους όγκου πληροφοριών και εντυπώσεων, και εμπεριέχει την εμπέδωσή τους σε τέτοιο βαθμό, που να μοιάζει με καλοδεχούμενη ως αναγκαία πλύση εγκεφάλου.