Γράφει: Ανδρέας Θεοφάνους*

Εξ ορισμού η κάθε προεδρική εκλογική αναμέτρηση έχει τη δική της σημασία. Οι επερχόμενες προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2023 παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς, μεταξύ άλλων, υφίστανται αρκετές ιδιαιτερότητες.

Σε καμιά προεδρική εκλογική αναμέτρηση δεν επικράτησε υποψήφιος που δεν στηρίχθηκε είτε από τον ΔΗΣΥ ή το ΑΚΕΛ. Ακόμα και ο Τάσσος Παπαδόπουλος ο οποίος ήταν ο Πρόεδρος του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν ενώ επιπρόσθετα τα κοινωνικοοικονομικά του επιτεύγματα ήταν αξιόλογα απέτυχε να περάσει στον δεύτερο γύρο και να επανεκλεγεί αφ΄ ότου έχασε τη στήριξη του ΑΚΕΛ. Μεταξύ άλλων, περί τα τέλη του 2007 το δημόσιο χρέος ήταν κάτω από το 50% ενώ παράλληλα υπήρχε δημοσιονομικό πλεόνασμα. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια της θητείας του Τάσσου Παπαδόπουλου προωθήθηκε νομοθεσία για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, κάτι που ακόμα να γίνει στην Ελλάδα. Και όμως ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος δεν εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο δεύτερο γύρο.

Του Ελισαίου Βαγενά:

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων ιταλικών εκλογών έδωσαν την ευκαιρία να διαβάσουμε νέες δακρύβρεχτες αναλύσεις για την άνοδο της ακροδεξιάς. Είχαν, βέβαια, προηγηθεί ανάλογα εκλογικά αποτελέσματα σε Σουηδία και πιο πριν στη Γαλλία. Σε όλο το φάσμα του αστικού πολιτικού «τόξου» από τη ΝΔ έως το ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και το ΜέΡΑ25 εκφράστηκαν ποικιλότροπες «ανησυχίες» για την άνοδο της ακροδεξιάς, των εθνικιστικών και φασιστικών δυνάμεων.