Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Εχω δει οχταμηνίτικο μωρό σε νοσοκομείο της Βαγδάτης να πεθαίνει μπροστά στα μάτια των γονιών του και τα δικά μου, μετά από απέλπιδες προσπάθειες γιατρών να του περάσουν μια πεταλούδα στη φλεβίτσα, που προοριζόταν όμως για ενήλικα. Δεν χρειάζεται να πω πώς ακούγεται ο σπαραγμός και η θλίψη κι η επιστημονική απογοήτευση, σ' έναν θάλαμο με οχτώ άδεια κρεβάτια και σ' ένα απ' αυτά να κείται ένα πτώμα βρέφους. Εχω δει σε ένα διήμερο δεκαεφτά χιλιάδες πτώματα παιδιών κάτω των 15, θερισμένα απ' τη χολέρα, μετά τον εμφύλιο στη Ρουάντα, είτε σε ατέλειωτες σειρές αριστερά και δεξιά από τον χωματόδρομο των προσφυγικών στρατοπέδων στην Γκόμα, είτε σε λόφους, ίδιους μ' αυτόν των σκουπιδιών στη χωματερή, άταφα και καλυμμένα πρόχειρα με ασβέστη. Σας φρικάρω σαββατοκυριακάτικα, αλλά πιστέψτε με, ακόμα και στην αφόρητη δυσωδία του θανάτου, αυτή η αποφορά του παιδιού είναι πάντα χειρότερη. Κολασμένη. Εχω παλέψει πολύ για να κρατηθεί το λογικό μου στη θέση του, να μην ξεραθεί η ψυχή μου, και να μη σταματήσει η καρδιά μου μπροστά σε παιδί - θύμα.

«Εξαγωγέας ενεργειακής ασφάλειας» γίνεται η Ελλάδα με την κυβέρνηση, υπηρετώντας με πρωταγωνιστικούς ρόλους τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό. Τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης αναβαθμίζονται στον νέο ενεργειακό χάρτη, αλλά το τίμημα το πληρώνει ο λαός. Οχι μόνο με την ενεργειακή φτώχεια που μεγαλώνει, αλλά και με τον κίνδυνο να βρεθεί στο επίκεντρο της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης που κλιμακώνεται.