Μέχρι τώρα -και για όσο διαρκούσε το παγκόσμιο κύπελλο- εμφανίστηκε στην οπτική μας γωνία μόνο η κορυφή του παγόβουνου της θεσμοθετημένης διαφθοράς στο ευρωκοινοβούλιο. Αρχίζει, μάλιστα, να γίνεται ξεκάθαρο πως η «υπόθεση Καϊλή» δεν είναι τίποτε περισσότερο ίσως από μια απλή «ακίδα» στην κορυφή αυτού του παγόβουνου που προσέκρουσε το διεφθαρμένο σκάφος των Βρυξελλών.
Ο φίλος Μάριος Ηλιάδης, υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας, σε άρθρο του στον «Φιλελεύθερο» (18/12/2022) αφού υποδεικνύει την ανάγκη ενότητας και συλλογικής δράσης μέσα στις εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες για το κυπριακό και την οικονομία μας και γενικότερα στον κόσμο, γράφει: «Η ενότητα των πολιτικών δυνάμεων γύρω από μια Κυβέρνηση Συλλογικής Ευθύνης προς αντιμετώπιση όλων αυτών των προκλήσεων θα έπρεπε να είναι ήδη «εκ των ων ουκ άνευ». Και για να ενισχύσει την άποψη του αναφέρεται στο κατά την άποψη του πρόσφατο παράδειγμα συνεργασίας στη Δανία μεταξύ Σοσιαλδημοκρατών, Κεντρώων και Φιλελεύθερων και στο παλαιότερο της Ιταλίας υπο τον Ντράγκι.
Εδώ «στο Νότο, που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο», ποια πόλη και ποια χώρα υποδέχεται φέτος και το θείο και τα άλλα βρέφη, τα παιδιά και τους εφήβους, έτσι. Σαν Ηρώδης. Με στερήσεις, με πείνα, αλλά και με μια βία που σκαριάζει και τον πιο παγωμένης ψυχής άνθρωπο. Απ' τη μια τα προσφυγόπουλα που τσακίζονται κρύα κι αρμυρισμένα, σα χταπόδια στα βράχια ανάμεσα σε σπαράγματα ναυαγίων. Απ' την άλλη, στα κρύα σχολεία της εξοικονόμησης γνώσεων και καυσίμων θέρμανσης, αμούστακα αγοράκια συμπτύσσουν τα αδιέξοδά τους σε αγέλες. Ισαμε που η γροθιά να πέφτει στη μούρη του διπλανού, του συμμαθητή, του συμπαίκτη, του αντίπαλου, κι όχι συντρόφου των μαθητικών χρόνων. Εφηβοι καρτούν που χυμάνε σε συνομηλίκους, και τραβάνε και σουγιά, και μια χαρακιά στα μούτρα του παιδιού.
