Κάθε που τελειώνει μια χρονιά κι ο Κρόνος τραβάει μια αισθητή μαχαιριά στην πλάτη των παιδιών του, η πλειονότητα των θνητών σ' αυτό τον κόσμο δεν μπορεί ν' αποφύγει απολογιστικές σκέψεις. Και φανερές και απόκρυφες. Ετσι τα γεγονότα των τελευταίων ημερών του έτους μοιάζουν αναπόφευκτα με συμπυκνώσεις ή και συμβολικές περιλήψεις όσων προηγήθηκαν.
Τα ανταγωνιστικά σχέδια μεταξύ διαφόρων ιμπεριαλιστικών κέντρων, για δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, περιπλέκονται ακόμη περισσότερο μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η Κεντρική Ασία, ο Νότιος Καύκασος, η Κασπία αναδεικνύονται σε νέες «αρένες» γεωπολιτικών συγκρούσεων.
Στην περιοχή των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών -παραδοσιακά υπό την επιρροή της Ρωσίας- παρεμβαίνει όλο και πιο έντονα η Κίνα, ενώ αξιοποιώντας και τον πόλεμο στην Ουκρανία εντείνεται η δράση της Τουρκίας, της ΕΕ και των ΗΠΑ.
Η αλήθεια είναι ότι έχω συνηθίσει να μου στέλνουν γράμματα. Ποτέ δεν είμαι εγώ ο αποστολέας. Αλλά αυτή τη φορά θα γίνει μία εξαίρεση. Μια εξαίρεση που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, μα τι λέω, εδώ και αιώνες… Έχω όμως κι εγώ μια καλή δικαιολογία. Σχεδόν πίστεψα πως υπάρχω και παρασύρθηκα, εν ολίγοις κυριεύτηκα από αλαζονεία.
Είναι όμως καιρός να λέγονται αλήθειες.
