«Ας πάμε λίγο πίσω...»: Αυτός είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να ξετυλίξει κανείς το «νήμα» μιας τραγωδίας σαν κι αυτή που συνέβη στα Τέμπη. Κι αν «πάει πίσω» στον χρόνο, θα δει ότι το «νήμα» αυτό το έχει ξανασυναντήσει, σε άλλα εγκλήματα, που δικαίως από τον λαό χαρακτηρίστηκαν «προδιαγεγραμμένα».
«Η προσωρινή μη εφαρμογή έγινε δεκτή βάσει του άρθρου 7 παράγραφος 1 στοιχείο γ) της οδηγίας (ΕΕ) 2016/797, το οποίο αναφέρεται στην έλλειψη οικονομικής βιωσιμότητας της αναβάθμισης…»
«…οι αμαξοστοιχίες θα έπρεπε να αντικατασταθούν από λεωφορεία, γεγονός που (…) θα είχε οικονομικό αντίκτυπο στην απώλεια εσόδων και στο υψηλό άμεσο κόστος μιας εναλλακτικής υπηρεσίας οδικής μεταφοράς, (…) και απώλεια της εμπιστοσύνης των επιβατών στον εν λόγω φορέα εκμετάλλευσης…».
«Θα επέτρεπαν σε κάποιον εργαζόμενο στον πύργο ελέγχου αεροδρομίου να εργάζεται ασταμάτητα χωρίς μια μέρα ξεκούρασης;». Ο 61χρονος Γιώργος Αποστολέρης, σταθμάρχης επί 40 συναπτά χρόνια, από το ’82 έως τον Σεπτέμβριο του 2022 που βγήκε στη σύνταξη, θυμάται να εργάζεται τους τελευταίους επτά μήνες χωρίς ρεπό γιατί δεν υπήρχε αντικαταστάτης. «Κάθε μέρα του κάθε μήνα πήγαινα στον σταθμό στις 3 το πρωί και έφευγα στις 2.30 το μεσημέρι. Αντεξα γιατί αγαπούσα αυτή τη δουλειά, αλλά ποιος μπορεί να κάνει το ίδιο χωρίς να έχει μια μέρα να βλέπει τα παιδιά του;». Ανατριχιάζεις και μόνο στη σκέψη: Ποιο μπορεί να ήταν το κόστος τόσης κόπωσης;
