Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για το σύστημα ERTMS και την καθυστέρηση όλων των κυβερνήσεων να το εγκαταστήσουν στον σιδηρόδρομο. Κάτω από προϋποθέσεις, το σύστημα αυτό βελτιώνει τα στάνταρ της ασφάλειας, η χρησιμοποίησή του όμως υπόκειται στους νόμους της αγοράς και του κέρδους, που στο βωμό του θυσιάζεται η ασφάλεια στις μεταφορές. Οπως επιβεβαιώνει μάλιστα η ειδική έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου για τους σιδηροδρόμους το 2017, το ελληνικό κράτος και οι κυβερνήσεις του καμιά πρωτοτυπία και καμιά εξαίρεση δεν συνιστούν σε σχέση με όσα συμβαίνουν στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Αυτές τις μέρες, τις κυριολεκτικά εκτροχιασμένες, κυριαρχεί το αααα... του πόνου και της στέρησης. Το άλφα του αχ! και το άλφα το στερητικό. Αυτό που βρίσκεις στην ατέλεια, αλλά και στην αλήθεια. Αυτό που βρίσκεις στην άνοια και στην ανοησία. Στην ακηδεία, που σημαίνει έλλειψη φροντίδας, και στην ακήδευτη νεαρή επιβάτιδα απ' την οποία δεν έμεινε ούτε σταγόνα της ύπαρξής της. Είναι το άλφα του αβάσταχτου πόνου. Και η ασχήμια αυτού της αμορφωσιάς. Αλλά κυρίως το φωνήεν στο αν που τραγικοποιείται, γιατί παραμένει στις τραγωδίες δυστυχώς ανίκανο να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Και μένει ο νους ακάθιστος, αφού η ζωή δεν είναι ποτέ από τη φύση της αδιατάρακτη σκυταλοδρομία.