Του Μανώλη Κλώντζα*

Η τραγωδία των Τεμπών, ένα προαναγγελθέν και αναμενόμενο έγκλημα ήρθε να ταρακουνήσει συθέμελα την Ελληνική κοινωνία και ειδικά εκείνο το μέρος της που έχει αλλοτριωθεί λιγότερο από τον σύγχρονο τρόπο παραγωγής μας, από τις σύγχρονες αναπτυξιακές “ανάγκες” μας και από τα κυρίαρχα πολιτιστικά προτάγματα. Από αυτή την άποψη η καταλυτική αντίδραση της νεολαίας είναι μια αναμενόμενη και υγιέστατη αντίδραση.

Η πολιτική και οικονομική ελίτ μετά την αρχική έκπληξη προσπαθεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να κατευνάσει την δικαιολογημένη οργή των νέων ώστε να αποφύγει την αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής αλλά ακόμα και του ίδιου του πλαισίου διεξαγωγής της πολιτικής αντιπαράθεσης.  Είναι λογική η οργή των νέων ανθρώπων. Οι οικονομικές και οι πολιτικές ελίτ, αλλά σε ένα βαθμό και οι μεγαλύτερες γενιές, τους έχουν στερήσει την ποιοτική ζωή, το δικαίωμα να ονειρεύονται και να δημιουργούν. Από αυτή την άποψη δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα ζήτημα με ξεκάθαρο ταξικό χαρακτήρα καθώς δίκαια ενέχει και ένα διακριτό  διαγενεακό υπόβαθρο. Η νεολαία φαίνεται να μην πείθεται από την προσπάθεια των ελίτ να αποδοθούν οι ευθύνες σε πρόσωπα, σε αστοχίες, σε καθυστερήσεις κλπ.