“Δεν ήξερε, δεν ξέραμε”, είπε.
Ετσι είπε! Το ξεστόμισε με μοσχαρίσια αναισθησία και ασύγγνωστη αναίδεια ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης.
Το ξεστόμισε στα μούτρα μας, αλλά, το χειρότερο, το ξεστόμισε στις μανάδες και τους πατεράδες που έθαψαν τα παιδιά τους και σε εκείνους που δεν βρήκαν τίποτα να θάψουν.
Σε κάθε τραγωδία που υπερφορτίζει συναισθηματικά τις μάζες χάνονται στα λαγούμια της υπερπληροφόρησης όχι μόνο ειδήσεις και ειδησάρια, που αν επισημαίνονταν έστω από μεγάλο τμήμα των πολιτών θα άλλαζαν τον τρόπο αντίδρασής τους, αλλά και πληροφορίες που μετατοπίζουν το κέντρο βάρους της κοινωνικής μετατραυματικής εξέλιξης. Τρανό παράδειγμα η πανδημία, στη διάρκεια της οποίας ο φόβος, η ανασφάλεια και η ασφυξία έκρυψαν καλά απ' τους πολλούς τις θηριώδεις προετοιμασίες για τον πόλεμο στην Ουκρανία και το άνοιγμα των θυρών της κόλασης.
«Καλύτερη δικαίωση για τη θυσία αυτών των παιδιών είναι να εξασφαλίσουμε ότι αυτό που έγινε στα Τέμπη δεν θα ξαναγίνει ποτέ στην χώρα μας».
Ύβρις!
