Γράφει: ΣΟΦΙΑ ΧΟΥΔΑΛΑΚΗ*

«Μαμά», δίχως συνώνυμο στα λεξικά. Ίσως, μια λέξη μόνο
να μπορεί να σταθεί στο πλάι της, το «ψωμί». Το ψωμί που θρέφει,
το βγαλμένο από τη γη, το φτιαγμένο με νερό και σιτάρι. 

Γύρω σου, μαμά, κέντησαν οι άνθρωποι τις πιο τρυφερές ιστορίες, τους πιο ιερούς μύθους. Για κάποιους ήσουν η Γαία και ταυτιζόσουν με την Άνοιξη. Πολύ αργότερα σε είδαν Παναγία, σου φόρεσαν μαντήλι και έριξαν το βλέμμα σου χαμηλά στη γη. Άλλοι σε είδαν φρόνιμη και υποτακτική. Η μάνα που ανέχεται, η μάνα που υπομένει, η μάνα που μαθαίνει την αρετή της σιωπής. Άλλοι σε είδαν μπροστάρισσα σε μάχες ζωής, αγωνίστρια, υπερασπίστρια των λαών, προστάτιδα των παιδιών. Έγινες λάβαρο επαναστατικό και χάιδευε η σκιά σου τους μαχητές, σαν το χέρι τής κάθε μάνας ξεχωριστά.