Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Ουδείς αμφισβητεί ότι το εμπόδιο για λύση του κυπριακού είναι η αδιαλλαξία της Τουρκίας. Πίσω από την αδιαλλαξία αυτή κρύβονται τα ιμπεριαλιστικά της σχέδια για επέκταση των γεωγραφικών ορίων και επιρροής της και ελέγχου πάνω σε άλλα κράτη. Όλα αυτά εμπερικλείονται στο Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και στη θεωρία για «Τα σύνορα της καρδιάς μας», όπως λέει ο Ερντογάν.

Ουδείς επίσης μπορεί να αμφισβητήσει στα σοβαρά ότι σε αυτά τα 49 ολόκληρα χρόνια από την εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% της πατρίδας μας από τα τουρκικά στρατεύματα η τουρκική αδιαλλαξία στηρίζεται στον φόβο Δύσης και Ανατολής, κυρίως της Δύσης, ότι η Τουρκία μπορεί να επιλέξει οριστικά στρατόπεδο. Ειδικά τα τελευταία χρόνια η στροφή του εξωτερικού προσανατολισμού της Τουρκίας προς Ανατολάς και η βελτίωση και ανάπτυξη των σχέσεων με Ρωσία και σιγά - σιγά με Κίνα και άλλα κράτη, φοβίζει του Δυτικούς τα μέγιστα. Μετά την εισβολή στην Ουκρανία οι φόβοι και των δύο πλευρών μεγάλωσαν. Αυτό διευκολύνει τη σχοινοβασία της Τουρκίας.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του μετεκλογικού και ταυτόχρονα προεκλογικού ξανά μανά, αναλυτικού πυρετού περί το είναι και το φαίνεσθαι του αποτελέσματος, ώρες ώρες δεν αντέχεται. Βοηθούντων και κάποιων δήθεν πικάντικων ή και τρομοκρατικών ειδησαρίων και δηλώσεων, φτιάχνεται ένα νοσηρό και θολό μικροκλίμα ώστε οι ψηφοφόροι να πάνε στις κάλπες με τη διάθεση να... «ξεμπερδεύουμε να πάμε παρακάτω», χωρίς να βλέπουν μήτε τη φάκα, μήτε τον γκρεμό και τους αγκαθωτούς ταξικούς φράχτες μιας αφόρητα τεχνητής «κανονικότητας».