Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Αναμφίβολα η βελτίωση των σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας, εφόσον γίνεται στη βάση του διεθνούς δικαίου και των σχετικών αποφάσεων του ΟΗΕ, σε ζητήματα διεθνούς πολιτικής και διεθνών συμβάσεων. Πρώτη αρχή φυσικά ο αμοιβαίος σεβασμός στην κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα των δύο χωρών και βέβαια της ανεξαρτησίας τους. Πέραν τούτων η Ελλάδα ως Κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλει να προωθεί και να έχει κατά νου τις θέσεις και αποφάσεις της Ένωσης για την Τουρκίας. Αυτών λεχθέντων να σημειώσω ότι κατά τη γνώμη μου τα θέματα τα οποία θα απασχολήσουν τον ελληνοτουρκικό διάλογο, ο οποίος άρχισε στο Βίλνιους με τη συνάντηση Μητσοτάκης - Ερντογάν είναι τα αμιγώς ελληνοτουρκικά και αναπόφευκτα το Κυπριακό.

«Φωτιά και λαύρα» είναι για τους λαούς όσα αποφασίστηκαν Τρίτη και Τετάρτη στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, στο Βίλνιους της Λιθουανίας, με τη σύμφωνη γνώμη και της ελληνικής κυβέρνησης, ανεβάζοντας κατακόρυφα το «θερμόμετρο» της αντιπαράθεσης με Ρωσία, Κίνα και άλλα κέντρα.

Συγκεκριμένα, ρίχνοντας κι άλλο «λάδι στη φωτιά» του ιμπεριαλιστικού πολέμου, οι σύμμαχοι ξεκαθάρισαν ότι παραμένουν «στο πλευρό της Ουκρανίας για όσο χρόνο χρειαστεί», αναβαθμίζοντας μάλιστα τους «πολιτικούς δεσμούς» με το Κίεβο, υλοποιώντας στο πλαίσιο της Συνόδου την εναρκτήρια συνάντηση του Συμβουλίου ΝΑΤΟ - Ουκρανίας (σε αναβάθμιση της Επιτροπής ΝΑΤΟ - Ουκρανίας που υπήρχε μέχρι πρότινος), παρόντος και του Ζελένσκι.