Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Φεύγει και τούτη η χρονιά μ' ένα αίσθημα ότι στο τσάκα γλιτώσαμε, οι ζωντανοί και στοιχειωδώς σκεπτόμενοι, από το πέσιμο πειρατών σε κάθε έκφανση της κοινωνικής, πολιτικής, ακόμη και ιδιωτικής ζωής μας. Κι αυτό είναι περιορισμένα ανακουφιστικό συναίσθημα λόγω εορτών και ημιτεχνητής ευωχίας. Εδώ την έπεσαν πειρατές ρομπότ στα κάλαντα που λένε τα πιτσιρίκια. Ηθελα να ήξερα τη φάτσα αυτού ή αυτής που έστειλε σε παιδιατρική κλινική πανεπιστημίου παρακαλώ, ένα πλαστικό ρομποτίδιο μ' ένα τάμπλετ στο στέρνο του να παίξει κάλαντα τραγουδισμένα από χορωδία. Για να πάω να του αφήσω στην πόρτα του μουχλιασμένα μελομακάρονα φτιαγμένα από άχυρο. Τέτοια φαντασία! Τέτοια προσφορά! Σαν το ιδεολογικό πειρατικό της Ελεύθερης δήθεν Αγοράς, που σε κάνει να αισθάνεσαι εκατομμυριούχος άμα καταφέρεις να πληρώσεις είκοσι ευρώ για ένα κιλό μοσχαρίσιο κιμά.