Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Όταν πριν αρκετά χρόνια, περίπου εννιά, άρχισαν να εμφανίζονται στο πολιτικό και δημοσιογραφικό λεξιλόγιο οι όροι «διμερείς» και «τριμερείς» συμφωνίες και συνεργασίες, οι αντιδράσεις πολλές και διάφορες από θετικές έως αρνητικές, από αποδοχή έως απόρριψη. Πέρασαν τα χρόνια, και με την πάροδο τους ο θεσμός αυτός διακρατικής συνεργασίας πολλαπλασιάστηκε και ενδυναμώθηκε. Λογική εξέλιξη των ραγδαίων και ιστορικών εξελίξεων στον κόσμο, κατά την άποψη μου, οι οποίες σε ένα ιστορικό μεταβατικό στάδιο οδηγούν τον κόσμο, σε ένα πολυπολικό κόσμο. Ένα πολυπολικό κόσμο γύρω από δύο άξονες. «Δύση» και «Ανατολή». Μέσα στην καυτή από κάθε άποψη ρευστότητα, κράτη και λαοί επιδιώκουν ενίσχυση της θέσης τους στον κόσμο, την ασφάλεια τους και την οικονομική ενίσχυση και ανάπτυξη. Οι διμερείς και τριμερείς συνεργασίες βήμα – βήμα αναδεικνύονται ως ένας τέτοιος υποβοηθητικός θεσμός.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

H “κλιματική αλλαγή», τα «ακραία φαινόμενα», ο «στρατηγός άνεμος”, τα “ασύμμετρα φαινόμενα”, η “αναποδιά” (!), η “φύση”…

Η ευθύνη να γίνεται πινγκ - πονγκ ανάμεσα σε δημάρχους και περιφερειάρχες που κρύβονται, κι όταν δεν κρύβονται τσακώνονται με άλλους ανευθυνοϋπεύθυνους, κι όταν δεν τσακώνονται γυρίζουν βίντεο την ώρα της πλημμύρας για να παραστήσουν τους… ναυαγοσώστες στις γειτονιές που πριν θα έπρεπε να έχουν κάνει έργα για την προστασία τους…