Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Εκείνο το λαϊκό ρητό, η θυμοσοφία που θα λέγανε και οι σπανίζοντες λόγιοι του τόπου, ότι ...ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται, εδώ και δυο βδομάδες έχει τιναχτεί στον αέρα. Στον Βόλο, στην Καρδίτσα, στη Λάρισα, στη Φθιώτιδα, στην Εύβοια, στην Κορινθία οι άνθρωποι δεν αντέχουν ούτε τον ήχο του νερού στο νεροχύτη και του ντους, γιατί όταν τον ακούν ξαναζούν τον εφιάλτη του πνιγμού, ζωής, ζώων, γης κι ονείρων.

Ισως αυτό είναι που εισπράττουμε όλοι μας. Και οι συνειδητά σιωπηλοί και οι συνειδητά φαφλατάδες. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας, και στη φύση και στην πολιτική, η «ανατροπή» επιπλέον έχει ανατρέψει και το σημαίνον και το σημαινόμενο της λέξης. Κι αν για τους πρώτους η περισυλλογή είναι και αυτοκριτική ανάληψη ευθυνών, για τους δεύτερους είναι προβολή απεμπόλησής τους, με άλλοθι έναν προσχηματικό αιφνιδιασμό. Μέχρι πριν από λίγους μήνες, για παράδειγμα, το 112 έσωζε ζωές. Με το που χρόνισε άρχισε να κλονίζεται η εμπιστοσύνη μας στο έτσι κι αλλιώς τραγικό «φύγε για να σωθείς», αφού βάρεσε ήδη σε λάθος τόπους και στιγμές, επιδεινώνοντας φόβους και άγχη.

Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Εδώ και ορισμένα χρόνια η Τουρκία έχει θέσει μεθοδευμένα το στόχο της αναγνώρισης του ψευδοκράτους και άρα του διχοτομικού τέλους του Κυπριακού με τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εμφάνιση δύο κρατών στο νησί. Εκμεταλλευόμενη τη διεθνή συγκυρία κτίζει ένα δίκτυ απομόνωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προωθεί τη βελτίωση των σχέσεων της με σειρά χώρες, ακόμα και το Ιράν. Ειδική σημασία προσδίδει στη βελτίωση των σχέσεων της με την Ελλάδα και το Ισραήλ. Την ίδια ώρα μάχεται κυριολεκτικά να προωθήσει τη διεθνή αποδοχή του παράνομου κατοχικού μορφώματος στα κατεχόμενα κυρίως μέσον της Ισλαμικής Διάσκεψης. Παράλληλα συνεχίζει να ισορροπεί μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Διατηρεί και αναπτύσσει τις σχέσεις με Ρωσία και Κίνα και κάνει νέα φιλική προσέγγιση προς ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση.