Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Ο νέος γύρος του θανάτου και της φρίκης στα γειτονικά εδάφη του Ισραήλ και της Παλαιστίνης καταδεικνύει ορισμένα συγκεκριμένα δεδομένα.

Δεδομένο πρώτο: Μακροχρόνια άλυτα προβλήματα δεν οδηγούν στην ειρήνη επειδή για το ένα ή άλλο χρονικό διάστημα επιβάλλεται η σιωπή των αμνών.

Δεδομένο δεύτερο: Η ειρήνη επικρατεί όταν δοθούν λύσεις που στηρίζονται σε αρχές που δημιουργούν προϋποθέσεις για ζωή και ευημερία όλων των εμπλεκομένων.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Δεν ξέρω. Γίνεται να απαντάς στο Ολοκαύτωμα με Ολοκαύτωμα; Μπορείς να δεις ότι έχει δίκιο ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ που έλεγε πως η πολιτική του οφθαλμός αντί οφθαλμού θα μας αφήσει όλους τυφλούς κι ανέσωστους; Δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να συνηθίσω, πενήντα χρόνια της ζωής μου ως τώρα, ότι ο κόσμος θα προχωράει με την όπισθεν. Πίσω ολοταχώς στις πιο μαύρες μεσαιωνικές σφαγές και δουλείες, με εκατομμύρια ανθρώπους παγιδευμένους και υπόδουλους σε κατοχικούς στρατούς, ψυχές παραδομένες σε φανατικά παπαδαριά, με κοτσίδες, καλυμμαύκια και σαρίκια. Δεν ξέρω γιατί όλοι ξέρουν και παριστάνουν τους ανήξερους, πως αυτό το απόλυτο κακό παραλύει την κρίση, τη γνώση, τον άνθρωπο μπροστά στο κτήνος, και δεν κάνουν τίποτα για να το αποτρέψουν. Δεν ξέρω γιατί με τόση τεχνολογική εξέλιξη και πρόοδο ο κόσμος μικραίνει αφόρητα, αντί ν' απλώνεται σε μια τεράστια αγκαλιά για άτυχους φτωχούς και κατατρεγμένους, για αρρώστους και αδύναμους, παραδίνεται σχεδόν αμαχητί σε εγωπαθή κι αλαζονικά καθάρματα της εξουσίας, σε σκοταδιστές κι εμπόρους του τρόμου, της βίας και της παραπλάνησης.