Από: Νίκος Μπογιόπουλος*

Σαν σήμερα πριν από 79 ακριβώς χρόνια ξημέρωνε η «Ματωμένη Κυριακή» της 3ης του Δεκέμβρη 1944. Δεν είχαν περάσει ούτε δυο μήνες από την απελευθέρωση της πρωτεύουσας από τους Γερμανούς και ο λαός της Αθήνας αιματοκυλίστηκε από το νέο κατακτητή. Δυο μέρες νωρίτερα είχε προηγηθεί το ιταμό τελεσίγραφο του στρατηγού Σκόμπι και της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου για το μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ.

Όσα έγιναν τον Δεκέμβρη είχαν προσχεδιαστεί από εκείνους που εμφανίζονταν σαν «απελευθερωτές». Ήδη από τις 22/9/1944, ο Γεώργιος Παπανδρέου, τηλεγραφούσε στον Τσόρτσιλ τα εξής:

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Πάντα σκεφτόμουνα κι έλεγα πως, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, είναι δύσκολο να πεις σ' έναν επιχειρηματία που δραστηριοποιείται στον χώρο του θανάτου, όπως το γραφείο κηδειών, «καλές δουλειές». Οσο μακάβριος και να ακούγεται ο σαρκασμός, όπως και να το κάνουμε σύντροφοι, δεν σου βγαίνει και με τη μία. Αλλωστε, αυτού του είδους η θανατηφόρα κερδοφορία αφορά στους ζωντανούς και την τσέπη τους, αλλά πρωτίστως την αξία της γης, εκείνο το παραδοσιακό «οικόπεδο» 2x1 της μοναδικής, όχι πρώτης, αλλά τελευταίας κατοικίας. Βέβαια, άμα η καπιταλιστική κερδοφορία μπει σαν το διάολο στα νεκροταφεία, όπως ήδη συμβαίνει στο δύο επί ένα, θα βρεις και δυο και τρεις σκελετούς στριμωγμένους σαν μετανάστες σε παραπήγματα, αφού κακά τα ψέματα το AirBnb δεν αφορά στους πεθαμένους. Είμαι όμως βαθιά νυχτωμένη.