Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Η έλευση της κας Μαρία Ανχελα Ολγκίν Κουεγιάρ σηματοδοτεί μια νέα προσπάθεια των Ηνωμένων Εθνών να γίνει το επόμενο βήμα στο Κυπριακό. Να αρθεί το αδιέξοδο και να επαναρχίσει ο διάλογος προς επίλυση του μακροχρόνιου προβλήματος μας, το οποίο στην τελική του φάση (1974 – 2024) αριθμεί ήδη δυστυχώς 50 χρόνια αδιεξόδου. 50 χρόνια κατοχής. 50 χρόνια ατιμωρησίας του θύτη Τουρκία. 50 χρόνια ανοχής του εγκλήματος από την ….. πολιτισμένη, δημοκρατική, αλλά άκρως υποκριτική διεθνή κοινότητα.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Εντάξει, το θέατρο του παραλόγου έχει και εξέχουσες δραματουργικές στιγμές και υπέροχα κείμενα. Το πολιτικό επικοινωνιακό όμως σενάριο είναι κακογραμμένο κι ανεβαίνει στη σκηνή των μυαλών μας κυριολεκτικά με τη βία. Πάμε παράδειγμα στη Λάρισα, την καρδιά του μεγαλύτερου κάμπου της χώρας.

Εδώ λοιπόν αυτές τις μέρες όλοι πανηγυρίζουν, έχουν ξεχυθεί στους δρόμους μες στον ενθουσιασμό, αφού η Λαρισάρα μας θα ηγηθεί του πολέμου ενάντια στους Χούθι. Γιατί αν δεν μπορεί η Λάρισα που αντιμετώπισε έναν Ντάνιελ, να αντιμετωπίσει έναν Χούθι, τότε ποιος μπορεί; Και κάπου εδώ τελειώνουν τα αστεία και οι σαρκασμοί, κι αν δεν απομυθοποιηθεί έγκαιρα το επικοινωνιακό παιχνίδι, τότε τα θύματα εντός - εκτός κάμπου θα είναι πολύ περισσότερα, καθώς βουτάμε με το κεφάλι σε μακρινές συγκρούσεις για αλλότρια και αντίπαλα ταξικά συμφέροντα.