Πριν κάποια χρόνια, στελέχη της δεξιάς κήρυτταν πως στην Ευρώπη δεν υπάρχουν άστεγοι αλλά μόνο μεθύστακες. Έτσι, αποποιούμενοι κάθε ευθύνη, προσπαθούσαν, εντέχνως, να αποφύγουν τη συζήτηση για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που προωθούν, οι οποίες οδηγούν στη φτωχοποίηση των λαών και τον ξεριζωμό από τα σπίτια τους.
Επιχαίρουν και αγαλλιάζονται ορισμένοι στην Κύπρο κάθε μέρα που κάποιος ξένος κάνει λόγο για συμβιβασμό προς επίλυση του κυπριακού. Και ρωτώ ευθέως: Γιατί επιχαίρουν; Νιώθουν ότι δικαιώνονται στη θέση τους ότι η ε/κ πλευρά πρέπει να κάνει και άλλες υποχωρήσεις; Δηλαδή θεωρούν ότι οι ξένοι ζητούν το νέο συμβιβασμό από την ε/κ πλευρά, το θύμα δηλαδή και όχι τον θύτη. Θεωρούν δηλαδή ως δεδομένο, ότι δεν ζητούν, από την κατοχική δύναμη να εγκαταλείψει τις διχοτομικές της θέσεις. Θεωρούν ότι ζητείται όπως η ε/κ πλευρά κάνει ακόμα ένα βήμα προς την κατεύθυνση των απαιτήσεων της Άγκυρας. Ας πουν επιτέλους αυτό που δεν τολμούν. Ας πουν τι εννοούν νέο συμβιβασμό ή ένα νέο «αμοιβαίο» συμβιβασμό!
Κρούω κώδωνα κινδύνου. Βαράω καμπάνες, κατσαρόλες, ντενεκέδες, ό,τι τέλος πάντων εκτός από βόμβα ή θανατηφόρο κεραυνό μπορεί να αφυπνίσει γραμματιζούμενους κι αγράμματους που παγιδευτήκαμε όλοι μαζί, σε μια γλώσσα ξένη νοήματος και συνάμα εγκληματικά κατανοητή. Πέρα από μεγαλοστομίες περί ...το σημαίνον και το σημαινόμενο, προτιμώ να πιαστώ από μια υπερευαισθησία, και φυσική και συνειδητά καλλιεργημένη, που έχω για τη χρήση του οπλοστασίου των λέξεων. Σας προτρέπω να κρατήσετε τον όρο μου, αυτό, γιατί αλλιώς η γλώσσα που κόκαλα δεν έχει αλλά μπορεί και τα τσακίζει, στις μέρες της άνθισης της τεχνητής νοημοσύνης τσακίζει και μυαλά.
