Ακόμα και πριν την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων της 9ης Ιουνίου ήταν διάχυτη η πεποίθηση ότι απαιτείται η ουσιαστική αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος. Παρά το γεγονός ότι κατ’ ουσίαν υπήρξαν δύο εκλογικές αναμετρήσεις -για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Τοπική Αυτοδιοίκηση- η αποχή κυμάνθηκε σε υψηλά επίπεδα, 49,5%.
Σήμερα στον κόσμο υπάρχει μόνο ένα κοινωνικο-οικονομικό σύστημα και αυτό είναι ο καπιταλισμός. Δεν υπάρχει άλλο. Από Αμερική έως Ιαπωνία και από Βορρά ως Νότο. Σίγουρα το καπιταλιστικό επίπεδο ανάπτυξης διαφέρει από χώρα σε χώρα και μεταξύ ορισμένων κρατών είναι χαώδης αυτή η διαφορά. Αναμφίβολα υπάρχουν μεμονωμένα κράτη στα οποία ακόμα απαντώνται στοιχεία φεουδαρχίας. Το σύστημα όμως ένα είναι, και αυτό είναι το καπιταλιστικό. Στην οικονομική και κοινωνική βάση του συστήματος οικοδομούνται όλα τα υποσυστήματα που γνωρίζουμε στις κοινωνίες. Όπως για παράδειγμα της παιδείας, επιστήμης, πολιτισμού, δικαιοσύνης κ.ο.κ και φυσικά το πολιτικό και κομματικό σύστημα το οποίο διοικεί και διαχειρίζεται κατά κύριο λόγο μια καπιταλιστική κοινωνία, μια καπιταλιστική χώρα.
Αυτό το κάταγμα στο αριστερό μου πόδι δεν το περίμενα, και δη την ώρα που με βεβαιότητα προέβλεπα τη σταθερή και σοβαρή άνοδο του Κόμματος στις πρόσφατες ελληνοχολιγουντιανές ευρωεκλογές. Μ' ένα μπλαβί δεξί πόδι, φυσικό χρώμα της πολιτικής περιοχής, κι ένα μπαστούνι κι ένα σφιχτό μποτόγυψο στο αριστερό, σαν τις σουφρωμένες μούρες όσων είχαν υπολογίσει το ΚΚΕ σε κάτω από 7%, έχω μεταφέρει λοιπόν στο μπαστούνι μου όλη την οργή της κακοτυχιάς που μου κόψε τη χαρά μου, το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Οχι τίποτα άλλο, αλλά είχα κλείσει για μπύρες και σουβλάκια με ΚΝίτες.
Τέρμα τα προσωπικά. Το μπαστούνι μου νοερά έχει άλλη χρήση.
