Ως «ολική ανατροπή» σχολιάζεται το εκλογικό αποτέλεσμα στη Γαλλία, με την πρωτιά του «αντι-Λεπέν» συνασπισμού να παρουσιάζεται σαν μια ιστορική νίκη του γαλλικού λαού, μέχρι και σαν παράδειγμα για όλη την Ευρώπη. Ο λόγος; Επειδή αποφεύχθηκε η επικράτηση της «ακροδεξιάς», που σε διαφορετική περίπτωση όπως γράφεται θα έβαζε σε «περιπέτειες» τη Γαλλία και την Ευρώπη.
Πενήντα χρόνια μετά σε αυτή την ετήσια ανεπούλωτη ρωγμή του χρόνου, η αναδρομή στην εφιαλτική ημέρα του πραξικοπήματος είναι επιτακτική πράξη ιστορικού χρέους. Ημέρα φοβερή και επαίσχυντη. Ημέρα που μας σημάδεψε για πάντα. Ακόμα χειρότερο, σημάδεψε και ακρωτηρίασε το σώμα και την ψυχή της ίδιας της Κύπρου.
Όσο κι αν κάποιοι θέλησαν τη λήθη και όσο κι αν φρόντισαν να σκεπάσουν με τη σιωπή το στυγερό έγκλημα του πραξικοπήματος και τα όσα προηγήθηκαν, η κραυγή της ιστορίας είναι τόσο διαπεραστική που δεν επιτρέπει ήσυχο ύπνο στους εφιάλτες της προδοσίας.
Μετά το 1974 και την τουρκική εισβολή όλοι λειτουργούν στην προσπάθεια για λύση στο Kυπριακό, στη λογική των αποφάσεων του ΟΗΕ για την Κύπρο. Ολοι πλην της Τουρκίας, βέβαια. Από την πρώτη – πρώτη απόφαση του ΟΗΕ, της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού τον ίδιο χρόνο, η οποία αργότερα υιοθετήθηκε και σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας απαιτείται η αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων. Στις πολλές αποφάσεις που ακολούθησαν, δημιουργήθηκε αυτό που ονομάζουμε βάση λύσης του Kυπριακού. Το πλαίσιο και πολλά σημεία που αφορούν την ουσία της λύσης εμπεριέχονται σε αυτές τις αποφάσεις.
